ଅଙ୍ଗାର

କାଷ୍ଠ ଜଳି ଦରପୋଡା ହେଲେ

ହୋଇ ଯାଇଥାଏ ଅଙ୍ଗାର ।

ଅଙ୍ଗା ର କୁ ଯେତେ ବି ଧୋଇଲେ

କଳା ଝରୁଥାଏ ତା ଦେହର ।

ଜନ୍ମ ଲଭି ପିତା ମାତାଙ୍କ ପାଖରୁ

ଗୁରୁଜନେ ଭକ୍ତି ଯାର ନଥାଏ ।

କର୍ମ କୋଢ଼ି ହୋଇ ଉପାସ ରଖିଲେ

କୂଳେ କୁଳାଙ୍ଗାର ସେହି ବୁଲାଏ ।

ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ୟାୟ ଚିନ୍ତା ନକରିଣ

ସମାଜରେ ଯିଏ ନେତା ବୁଲାଏ ।

ଦୁଃଖ ସୁଖ କଥା ଲୋକ ଙ୍କ ନବୁଝି

ସମାଜ ଅଙ୍ଗାର ଜାଣଇ ସର୍ବେ ।

କାଷ୍ଠ ପୋଡା ଅଙ୍ଗାର କର୍ମରେ ଲାଗଇ

ଦନ୍ତ ମଜ୍ଜନ ରେ ଆବଶ୍ୟକ ।

ଶିଜୁ କାଠିରେ ଅଙ୍ଗାର ଘସିଲେ

ଦାନ୍ତ ତ କରଇ ଚକଚକ ।

କୁଳାଙ୍ଗାର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ରେ ଆସେନି

ଅଶାନ୍ତି ତା ପାଇଁ ପରିବାର ।

ଅଙ୍ଗାର ଭତରେ ଅଙ୍ଗାର ସିଏ

ଚଳି ପରେ ନାହିଁ ସଂସାରର ।

ପ୍ରଭୁ ଇଛା ବଳେ ଅଙ୍ଗାର ଦେହରୁ

ମୂଲ୍ୟବାନ ହୀରା ପ୍ରକାଶଇ

ଅଙ୍ଗାର ଚାହିଁଲେ ଭଲ କରିପାରେ

ଦେଶ ର ଉନ୍ନତି ଦିଏ ଭିଏଇ ।