ଅଚିହ୍ନା ମଣିଷ

ଅଚିହ୍ନା ମଣିଷ ଚିହ୍ନା ହୋଇଯାଏ 

କିଛି ଦିନ ବିତିଗଲେ 

ବିଶ୍ୱାସ ପାଲଟେ ପରିଚିତି ପୁଣି 

ଅବିଶ୍ୱାସୀ ମନ ତଳେ 

ସମୟର ଅନ୍ତରାଳେ 

ଜୀବନ ଯାତ୍ରାରେ ଅଚିହ୍ନା ଚିହ୍ନାର 

ନିତି ଅଙ୍କକଷା ଚାଲେ 

ଚିହ୍ନା ଲୋକ ପୁଣି ଅଚିହ୍ନା ହୁଅନ୍ତି 

ସ୍ୱାର୍ଥରେ ପଡିଲେ ବାଧା 

ମୁହଁକୁ ବୁଲେଇ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି 

ବାଟ ରହିଯାଏ ଅଧା 

ହୁଏ ନାହିଁ ଅସୁବିଧା 

ସେଇ ବାଟେ ପୁଣି ଅଚିହ୍ନା ଲୋକଟେ 

କରେ ଜୀବନ ମସୁଧା 

ସ୍ନେହ ଶରଧା ଯେ ଅଚିହ୍ନା ଲୋକକୁ 

ଚିହ୍ନା ପୁଣି କରିଦିଏ 

ଆପଣାର କରି ପାରିଲେଟି ସିନା 

ଚୋର ଜଗୁଆଳ ହୁଏ 

ପଶୁ ପୋଷା ମାନୁଥାଏ 

ଅଚିହ୍ନା ମଣିଷ ଜୀବନ ବହିର 

ଚିହ୍ନା ଅଧ୍ୟାୟଟେ ହୁଏ