ଅଭିଶାରିକା

ପହିଲି ଶ୍ରାବଣଟା ଛୁଇଁ ଦେଇଗଲାପରେ, କେମିତି କହିଥାନ୍ତି,

ଆନମନା ହୁଏ ମନଟା

ଭିଜାମାଟିର ବାସ୍ନାରେ

ସତେ ଅବା ଶ୍ୟାମଙ୍ଗନା ପାଲଟିଯାଅ

ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗ ମହଲରେ...

ସତେଜ ଚପଳଛନ୍ଦାର ନୂପୁରର

ତାଳେ ତାଳେ ତୁମେ ନୃତ୍ଯଙ୍ଗନା ସାଜିଯାଅ, ମୋ ଆଖି ପଲକରେ

ଏ ସ୍ବପ୍ନଭୀଜା ନିଦୁଆ ଆଖିଟା

ଅଳସ ଭାଙ୍ଗିଲା ବେଳେ

ମନେପଡେ ତୁମକଥା ବେସ୍ ମନେମନେ ।

ଫୁଲ ଗଜରାର କବରୀରେ

ସେହି ମତୁଆଲା ପିଆଲା ସୁରାରେ

ମଧୁଶାଳା ମୂକସାକ୍ଷୀ ସାଜୁଥାଏ ସିନା

ତବାହିର ରୂପେଲି ପରଦାରେ

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଏପଟେ ଅହରହ ଜଳୁଥାଏ

ତୁମରି ସ୍ମୃତିରେ, ଭିଜୁଥାଏ ଶ୍ରାବଣର

ପହିଲି ଛୁଆଁରେ  ।