ଅଭିମାନିନୀ

ଗୋଲାପି ପ୍ରିୟାର ଅଭିମାନ ସହି

ସିଝି ଗଲାଣି ମୋ ଦେହ

ତା ଖୁସି ପାଇଁକି ନିତି ନିତି ମରେ

ଜଳୁଥାଏ ଅହରହ ।

କିଏସେ ଜାଣିଛି କେଉଁ ଜନମରୁ

ଜୀବନ ସାଥି ସେ ମୋର

କେତେ ଝଡ ଝଞ୍ଜା ସହୁଛି ଆଜି ମୁଁ

ଛାତିକି କରି ପଥର ।

ତା କଷ୍ଟ ଲାଘବ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ

ଭୁଲିଯାଏ ନିଜ ବ୍ୟଥା

ସିଏ ପରା ମୋର ଚଇତି ସପନ

ଜୀବନର ପ୍ରୀତିରେଖା ।

ତା ପାଇଁ ଯତନେ ସଜାଡି ରଖିଛି

ଯେତେ ସବୁ ପ୍ରୀତି ଫୁଲ

ତା କଣ୍ଟା ଆଘାତ ସହେ ନିତି ନିତି

ତଥାପି ମୁଁ ପାଏ ଭଲ ।