सावल्या

भिंतीवरल्या चंद्रप्रकाशात 

काळोखाची मिठी गर्द होई 

सावल्यांच्या गर्भात त्या 

भीती अनामिक जन्म घेई

फुलावरच्या देखण्या पाखराचा 

कधी असे त्यात भास

तर कुणी अघोर आकृती

कधी घेऊ पाही घास

शांततेचा कर्कश आवाज 

मनावर काढी काटा

भास-आभासांच्या सा-या

निराळ्याच दूर वाटा

नको वाटे तो खेळ आता

नसती चुटपुट लावणारा 

प्रेमळ भुरळ घालून मग 

मन हळवे ओरबाडणारा 

मिटून घेतले मी गच्च डोळे

खेळ थांबेल या आशेने

आत कुठेतरी पुन्हा दिसल्या

त्याच सावल्या फेर धरता वेगाने