राखेतून भरारी

कधी चांदणं होऊन बरसलास,
तर कधी उन्हासारखा पोळलास,
माझ्याच मनातल्या आरशात,
तू अनोळखी होऊन उरलास.

ती बाभळीची साल आता,
हळूहळू कात टाकते आहे,
पण तुझी ती जुनी जखम,
अजूनही आतून हाक देते आहे.

वास्तवाच्या या तीरावर,
स्मृतींची होडी उभी आहे,
तू जवळ नाहीस हे सत्य,
पण तुझी ओढ अजून नभी आहे.

नको आता ते फुलांचे कोमलपण,
आणि नको काट्यांची ती भीती,
जळण्यातही एक वेगळीच नशा आहे,
जर तुझं नाव घेत पेटली ही ज्योती.

पुन्हा एकदा स्वतःला हरवून,
मला मलाच शोधायचं आहे,
तुझ्या प्रेमाच्या या राखेतून,
मला फिनिक्स होऊन उडायचं आहे.

                           -  शीतल केंद्रे