माणसांच्या गर्दीत

आजतरी या जगात

खऱ्या माणसाला

कोणी विचारात घेत नाही

त्याच्या जगण्यालानी्

मरणालाही काहीच

महत्त्व देत नाही

त्याचे आपले सख्खेसोयरे

त्याच्या सोबत असतात

तरी तो एकटाच असतो

आपल्या माणसांसाठी

जगणारा माणूस मात्र

स्वतःसाठी जगतं नसतो

या जगात तर

खोट्या मणसांचा

उदोउदो करतील

देवघरात त्याचा फोटो

ठेवतील

त्याच्या सावलीपुढे 

नतमस्तक होतात

देवासारखं त्याला पुजतात

या माणसांच्या गर्दीत

खोटे मुखवटे घालून

फिरणारे खुप आहेत

पण त्यांना कोणी बरे

म्हणत नाही

खऱ्यानी् प्रामाणिक माणसाला एकदातरी

नमस्कार केल्याशिवाय

पुढे कोणी जात नाही

भल्या माणसाच्या

अंत्यसंस्काराला

फारसे कोणी येत नाही

राख विसर्जित झाल्यावर

घरात त्याची एकही आठवण राहू देत नाही

लबाडांच्या अंत्यदर्शनाला

स्मशानात गर्दी म्हावत नसते

त्याच्या स्मरणार्थ 

कुठल्यातरी रस्त्याला

त्याचे नाव दिले असते

आहो माणूस खरा खोटा

कसाही असुदेत एकदिवस त्याची राखचं

होणार आहे

एव्हढच आहे की

सुवर्णअलंकाराने

नटलेल्या माणसाची

मेल्यानंतर भरचौकात 

मूर्ती दिसते

खऱ्या माणसाच्या कर्तृत्वाची मात्र कायम किर्ती असते