खेळ नियतीचा

नियतीचा खेळ चालला

मृत्युचे थैमान सगळीकडे

हृदयाची धडधड सारखी

उदाशी वातावरण चौहीकडे.

रोज येते दुःखद बातम्या

नको वाटते ऐकणे आता

देवा थांबव हा रोग पसारा

कळकळीची विनविते माता.

जवळचा माणूस दूर जातो

अश्रू सुद्धा सुकून जातात

वादळाचे काहूर मनात दाटते

रात्रभर उश्या चिंब भिजतात.

कुणाचा जरी माणूस गेला

तरी चित्र डोळ्यात साठते

आपल्या गेलेल्या माणसाचे

अन् दुःख आठवुनी मी रडते.