अंकुर

ग्रीष्मात तापल्या धरेवर

पडताच जलथेंबांचा मोती

नित्यनेमे बळीराजा निभावतो

काळ्या आईशी आपली नाती....

कष्टून,रक्ताचे पाणी शिंपून

राबत असतो बळीराजा

जगा मिळाया पोटभर भाकर

झीजत राही हा राजा....

पेरतो कणकण मातीच्या कुशीत

उगवतो गर्भातून अंकुर

नव्या विश्वसाला मिळे उभारी

आशेचाही मिसळतो सूर...

ऊन वारा झेलत जाई

तरी डौलाने उभाच राही

झुंजून लाख संकटांशी 

स्वप्न भविष्याचे पाही...