ആർട്ടിഫിഷൽ പാമ്പ്

കൂരാകൂരിരുട്ട്.....ഒരു അർധരാത്രി സമയം..... ചുറ്റും നോക്കി,ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി. പതിയെ വാതിലടച്ചു.പെട്ടെന്ന്,വാതിലിനടിയിലൂടെ ഒരു വെളിച്ചം......മെഴുകുതിരിവെട്ടമായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി....മുറുക്കാൻപെട്ടി തറയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ ഒന്ന് സ്തംഭിച്ചെങ്കിലും ആ ശബ്ദം എന്നെ വല്ലിമ്മയെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി....ആശ്വാസം ! പുറത്ത് വെളിച്ചം അണഞ്ഞെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ എന്റെ മുറിയിൽ ചെറിയ വെട്ടം ഉദിച്ചു.

പക്ഷെ,എന്തോ ഒരു തകരാർ പോലെ,ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെയല്ല....പരിചിതമല്ലാത്തതെന്തോ കൈയിൽ വന്നിരുന്നത് പോലെ....ഇത്രയും നേരത്തെ അധ്വാനം മുഴുവനും ഒരു നിമിഷം അധപതിച്ച മട്ടായി...കൈവെള്ളയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ പരിഭ്രാന്തിയുടെ വെപ്രാളം പതിയെ നീങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ഞാനവിടെ വന്നതെന്തിനാണെന്ന് പോലും ആലോചിച്ചത്….!

 

പിന്നെ സമയം ഒട്ടും വൈകിച്ചില്ല. ഇപ്പോഴല്ലേ പബ്ജിയും ഇ-ഫുട്ബോളുമൊക്കെ സമയം പോക്കായത്... അതിനാണെങ്കിൽ ഒരു സ്മാർട്ട് ഫോണെങ്കിലും ഇല്ലാതെ കഴിയുകയുമില്ല. ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ കടുക്മണി വലുപ്പമുള്ള കുട്ടി മുതൽ കുട്ടിന്റെ ഇമ്മമ്മ വരെ സ്മാർട്ട് ഫോണിലാണ് ! ഇക്കാലത്ത് ചിലപ്പോൾ എന്റെ വല്ലിമ്മാന്റെ അടുത്ത് മാത്രമേ ഈ പുരാധന വസ്തു ഉണ്ടാവുകയുള്ളു....”നോക്കിയ’’!

“ഒന്ന് നോക്ക്യാട്ടെ വല്ലിമ്മാ ങ്ങളെ നോക്കിയ” എന്നും പറഞ്ഞ് വല്ലിമ്മാനെ പറ്റിച്ചോടിയ കിതപ്പിലാണ് ഞാൻ ഇപ്പോഴും...ഏതായാലും പരമ്പരാഗതമായി കിട്ടിയ ആ ചുവന്ന് തുടുത്ത വളർന്നുവരുന്ന പാമ്പിനെ തീറ്റിപ്പോറ്റാനുള്ള എന്റെ ആവേശം അടുത്ത നിമിഷത്തിൽ അസ്തമിച്ചു.... നോക്കിയയിൽ ഞെക്കണമെങ്കിൽ ചാർജ് ഇല്ലായിരുന്നു…!

  Muhammed Sinan Chundampatta 

Duidc hudhawi campus, thootha