സന്ധ്യാ രാഗം

നീലച്ചായ കിനാവിൻ വെള്ളിയാഴത്തിൽ,

മിഴി തഴുകി വീണ അവളുടെ കൈയാൽ

മനസ്സിൻ തണ്ടിൽ രാഗം പൊഴിയുന്നു —

ഒരു ഗന്ധർവസന്ധ്യ പോലെ…

അറിയാതെ വരികൾ തീരുമ്പോൾ,

വീണതൻ താളത്തിൽ 

ഞാൻ നിന്നെ കേൾക്കുന്നു.

ഒരു കിനാവു പോലെ 

നീ നിറയുമ്പോൾ,

മൗനം പോലും സംഗീതമാകുന്നു...

വാക്കുകൾ ചുരുളിയ നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം,

കാഴ്ചയായ് നീ — ഞാൻ കാതായി മാറി.

ഇരുട്ടിന്റെ അരികിൽ പ്രകാശം പോലെ,

നിന്റെ മിഴിവ് എന്റെ രാത്രിയായ് തിളങ്ങുന്നു.

 അറിയാതെ നീ പാടുന്നു

എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നൊരു ഗാനം.

ഞാനോ, അതിൽ മുങ്ങുന്ന

ഒരു നാദം മാത്രമായി...