നോവ്

എഴുതിയ ഓരോ വരിയിലും

മനസ്സിന്റെ വിണ്ണിൽ പാടിയ

ഒരനന്തഗീതം ഞാനുള്ളാൽ കേൾക്കുന്നു,

തൂലികയുടെ മിഴിത്തുളുമ്പിൽ നിന്നെ കാണുന്നു.

നിന്റെ ഓരോ അക്ഷരവും

എന്റെ ഹൃദയമഴയാൽ

നനയുന്നു പകർത്താതെ,

നിശബ്ദതയുടെ പൂമലരായി വീഴുന്നു.

നീ പറഞ്ഞ "ഭ്രാന്ത്",

അത് എന്നിൽ

ഒരു കാലത്ത് പടർന്നു പോയ

വസന്തം തന്നെയാണ്,

ഒരിക്കലും കയറി മടങ്ങാനാവാത്ത

സന്ധ്യാകടലിന്റെ ഭ്രമരഗീതം,

ഒരു വാക്കിനു കിട്ടാത്ത

പ്രണയത്തിന്റെ അവശിഷ്ടം.

നീ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ,

എന്റെ എഴുത്തിന്റെ നീരൊഴുക്കുകൾ

തടഞ്ഞുനില്ക്കുന്നുവോ എന്നൊരു ഭയമാണ്,

ഒരേ സമയം ഒരു വിശ്വാസവും.

നീ അറിയാതെ

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ

വന്നു കയറിയ

ഒരനന്തമായ നീലാകാശം,

എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ പതിവായ

നിന്റെ സാന്നിധ്യം,

വാക്കുകളുടെ പുറത്ത്

ഒരു മൌനത്താൽ വിരഹം പടർത്തുന്നു.

നീ പറഞ്ഞത് പോലെ,

ഇത് സ്നേഹമോ?

അല്ല,

ഇത് ഹൃദയത്തിന്റെ സ്വന്തം ഭാഷയാണ്,

ഇതൊരു തീരാതെ ഒഴുകുന്ന

നദിപോലുള്ള ഓർമയാണ്,

ഇതൊരു പെരുമഴയുടെ

ഒളിച്ചോട്ടമാണ്,

നിന്റെ പേരിൽ മാത്രം

എന്റെ തിരി കത്തുന്നു,

ഒരു കനലോരത്തായി ആഹ്ലാദത്തിൽ

ഞാൻ കരയുന്നു.

ഇവിടെ വാക്കുകൾക്ക് കഴിയാത്ത

ഒരു നിലാവ് പാടുന്നു,

നിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ

ഒരോ പാരാജയവും ആഘോഷിക്കുന്നു.

നീ എൻ്റെ എഴുതലിന്റെ തുടക്കം,

നീ എൻ്റെ മൌനത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം,

നിന്റെ ഒരു തിരി ചിരിയും

എന്റെ ആയുസ്സിന്റെ സംഗീതവും.

നിന്റെ അവധിയില്ലാത്ത

വിരുന്നിലേക്ക്,

എന്നേയും വിളിച്ചു ചേർത്തിരിക്കുന്നു

ഭ്രാന്തമായ ഈ പ്രണയം.

ഐഷ