പെൻസിൽ

അരുതിന്ന് കണ്ണീർ, പൊഴിയുന്ന ഭൂമിയും

കടലോളമിന്നീ തീരാത്ത കഥകളും

മൊഴിയുമാ ചില്ലറകൾ കൂട്ടിയൊരു പെട്ടിയും

കൂടെ തനിച്ചായ ഓർമകളുമൊത്തുഞ്ഞാൻ

ദൂരെയോരു നാട്ടിൽ ആരോരുമില്ലാ

കൂടെയൊരു കൂട്ടിൽ കളിചിരിയുമില്ല

ഞാൻ തനിച്ചല്ലെന്ന ബോധമിന്നില്ല

ഇനിയുമൊരു നാളെ എനിക്കായുമില്ല 

ഓർക്കുവാൻ ഓർമകൾ തിരപോലെ

ഉണ്ടെന്ന് നീ പറഞ്ഞേരം, ഓർക്കുന്നു

ഞാനും ഓരോന്നായി! കഥകളിലൂടെ

തുടരാൻ മഷിതീർന്ന എൻ്റെ പേനയിലൂടെ

ഒരു പെൻസിലായ് മാറാൻ കൊതിക്കുന്നു ഞാനിന്ന്