સંવાદ

સંવાદ

*લઘુ પ્રેમ કથા*

સૂરજ ઢળી ચૂક્યો હતો. ગામની કેડી પર સાંજનું ભૂરું મૌન ધીમે ધીમે ઊતરી રહ્યું હતું.

સરલા—જે જન્મથી મૂક હતી—પોતાના નાના સરખા ઘરની બહાર બેસીને રોટલી વણી રહી હતી. તેના હાથની ગતિમાં એક અજબ લય હતી; જાણે લોટનો દરેક લૂવો તેની કોઈ અનકહી લાગણીનો આકાર ધારણ કરતો હોય.

નજીકમાં જ રામુ સૂકાં લાકડાં ભેગાં કરીને પાછો ફરી રહ્યો હતો. તે પણ બહુ ઓછું બોલતો માણસ હતો, પરંતુ તેના અંતરમાં શબ્દો કરતાંય ભારે એક દુનિયા વસતી હતી.

સરલાને જોઈને તે રોજની જેમ અટકી ગયો. સરલાએ હળવા સ્મિતથી તેનું સ્વાગત કર્યું. એ સ્મિત જ તેના માટે ભાષા હતું, સંવાદ હતો અને કદાચ... પ્રેમ પણ!

રામુએ કંઈ પણ બોલ્યા વિના લાકડાં નીચે મૂક્યાં અને સરલાની સામે બેસી ગયો. બંને વચ્ચે એક પણ શબ્દની આપ-લે થઈ નહીં, છતાં એ મૌનમાં એક અનોખી હૂંફ તરતી હતી.

સરલાએ તેના માટે તાજી રોટલી અને દાળ પીરસ્યાં. થાળી લેતી વખતે રામુની આંગળીઓનો હળવો સ્પર્શ સરલાના હાથને થયો. સરલાનું હૃદય જોરથી ધબકવા લાગ્યું, પરંતુ તેના ચહેરા પર શાંત સંતોષ છવાઈ ગયો.

તેમનો પ્રેમ બોલતો નહોતો, છતાં દરરોજ એક નવું વાક્ય રચતો હતો—રોટલીમાં ભળેલી હૂંફ, પાણીનો ગ્લાસ ધરતી વખતે ધ્રૂજતી આંગળીઓ અને સાંજની હવામાં તરતી અનકહી ધડકનો!

એ રાત્રે અચાનક મુશળધાર વરસાદ શરૂ થયો. પ્રચંડ પવનના સુસવાટાથી સરલાની કાચી ઝૂંપડીનો એક ભાગ ધરાશાયી થઈ ગયો. ગભરાયેલી સરલા બહાર દોડી આવી.

એ જ વખતે અંધકારને ચીરતો રામુ દોડી આવ્યો. તે આખો ભીંજાઈ ગયો હતો, શ્વાસ ફૂલતો હતો, છતાં તેની આંખોમાં ચિંતાની આગ સળગી રહી હતી. એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વિના તેણે સરલાનો હાથ પકડ્યો અને તેને પોતાના સુરક્ષિત ઘરમાં લઈ ગયો.

સરલાની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યાં—કૃતજ્ઞતાનાં, સુરક્ષાની લાગણીનાં અને એ નિર્દોષ પ્રેમનાં, જેને ક્યારેય શબ્દોમાં ઢાળવામાં આવ્યો નહોતો.

રામુએ તેના માટે સૂકાં કપડાં મૂક્યાં, ચૂલો સળગાવ્યો અને ચૂપચાપ તેની પાસે બેસી ગયો. સરલાએ પહેલી વાર પૂરા વિશ્વાસ સાથે તેનો હાથ મજબૂતીથી પકડી લીધો.

એ મૌનમાં એક નિઃશબ્દ સ્વીકાર હતો—એક અતૂટ પ્રતિજ્ઞા!

સવાર પડી. વરસાદ થંભી ગયો હતો અને હવામાં ભીની માટીની સોડમ પ્રસરી રહી હતી.

સરલાએ ભીની માટી પર આંગળીથી કંઈક લખ્યું. રામુ ઝૂકીને વાંચવા લાગ્યો.

ત્યાં લખ્યું હતું—

**“રહેશો?”**

રામુના હોઠ પર એક મીઠું સ્મિત રેલાઈ ગયું. તેણે સરલાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને એ જ માટી પર પોતાની આંગળીથી લખ્યું—

**“હંમેશાં.”**

બે શબ્દો.

બે જીવન.

અને એક નિઃશબ્દ પ્રેમ...

જે હવે માટી પર નહીં, બંનેનાં હૃદયમાં કાયમ માટે અંકિત થઈ ગયો હતો.