રંગીલી

રંગીલી

રંગીલી જન્મથી જ અંધ હતી. આંખો આગળ કેવું વિશ્વ હશે, એની કલ્પના એને નહોતી. ઘરના લોકો માટે એ ‘અંધ બાળકી’ હતી, શાળામાં મિત્રો માટે પણ અલગ હતી — પણ પોતાની અંદર એ એક વિશિષ્ટ દુનિયા જીવી રહી હતી — કલ્પનાની દુનિયા.

એને કહેવામાં આવ્યું હતું કે આકાશ નીલું હોય છે, વૃક્ષો લીલા હોય છે અને દરિયો અપાર નિલો હોય છે. પણ એના માટે તો દરેક અવાજ પોતાનો રંગ રેલાવતો હતો. ઝાડના પાંદડાની હલકી સરસરી એને લીલાછમ લાગતી — કારણ કે એ અવાજ શાંત અને ઠંડી લાગતો. મા જ્યારે પ્રેમથી માથું સવારી દઈને બોલતી ત્યારે એને ગુલાબી રંગનો અહેસાસ થતો.

એકવાર સ્કૂલે એવું એસાઇન્મેન્ટ આપ્યું કે બાળકોને પોતાની કલ્પનાનું ચિત્ર દોરવાનું હતું. બીજા બધા બાળકો મૂંઝાઈ ગયા, પણ રંગીલી તો રંગોથી ભરેલી દુનિયા જીવતી હતી! એણે ઊંડા શ્વાસ સાથે કહ્યું, “હું મારી દુનિયાનું ચિત્ર શબ્દોમાં દોરું છું.”

એણે પેન પકડી અને લખ્યું:

"આંખો પાછળની દુનિયામાં રંગોની જરૂર નથી. અહીં અવાજો રંગ છે, સુગંધો રંગ છે. ઝાડના પાંદડા લીલા છે, કારણ કે એ શાંત છે. મમ્મીનો અવાજ ગુલાબી છે, કારણ કે એમાં પ્રેમ છે. બપોરે રિક્ષાની ઘંટી કેશરી છે, કારણ કે એ ગર્જના કરે છે. અને મારા પપ્પાની વાર્તાઓ તો સાચે સાચી રંગબેરંગી પરીઓથી ભરેલી છે."

જ્યારે શિક્ષકોએ એનો નિબંધ વાંચ્યો, ત્યારે સૌએ જાણ્યું કે સાચી દુનિયા આંખોથી નથી, અંતરમાં ઊગે છે.

બહારની આંખો જો સાવ અંધકાર દેખાડે, તો પણ રંગીલીની અંદર એક વિરાટ, ઝગમગતી દુનિયા જીવી રહી હતી — જ્યાં સ્પર્શ, અવાજ, સુગંધો અને લાગણીઓના અજોડ રંગો હંમેશા લહેરાતા હતા.

એ દિવસથી શાળાના દરેક બાળક માટે રંગોનો અર્થ બદલાઈ ગયો હતો.

સંદેશ:
"આંખો પાછળની દુનિયા એ હોય છે, જ્યાં કલ્પના રંગોને કોઈ નામ નથી, પણ દરેક સંજોગે એને નવી ઓળખ આપે છે. જોવાની દ્રષ્ટિ ન હોય તો શું? જીવન પૂરું થતું નથી. અનુભવવાની દ્રષ્ટિ એ જ સાચા રંગ છે."

---
"રંગોની મહેક એ છે, જ્યાં અનુભૂતિ આંખોથી નહિ, પણ હાથથી સ્પર્શાય, નાકથી સુંઘાય, અને અંતરની દ્રષ્ટિથી જીવાય."