કોયડો

🩺 કોયડો

રૂમ નંબર 307 — હંગામી લેબર રૂમની એ અજીબ રાત...

સંજીવની હોસ્પિટલની ઘડિયાળમાં રાતના 11:45 વાગ્યા હતા.

હોસ્પિટલના નવા બિલ્ડિંગનું વિસ્તરણ ચાલી રહ્યું હતું. રેગ્યુલર લેબર રૂમનું પણ રિનોવેશન ચાલુ હોવાથી ત્રીજા માળનો રૂમ નંબર 307 થોડા સમય માટે હંગામી લેબર રૂમ તરીકે ઉપયોગમાં લેવાતો હતો.

રૂમ 307 નાનો હતો… જૂનો હતો… પણ હવા-ઉજાસથી ભરેલો હતો.

છતાં હોસ્પિટલના સ્ટાફમાં તેની એક વિચિત્ર ઓળખ હતી—

“307માં આવતી દરેક ડિલિવરીમાં કંઈક અનપેક્ષિત બનતું.”

કોઈ કહે, એક વખત મોનિટર કોઈ કારણ વગર બંધ થઈ ગયું હતું.

કોઈ કહે, બીજી વખત બાળકના જન્મ પહેલાં જ રૂમમાં બાળકના રડવાનો અવાજ સંભળાયો હતો.

અને કોઈ કહે—

“એ રૂમમાં રાતે એકલા ન રહેવું.”

પણ હોસ્પિટલમાં અફવાઓને કેટલું મહત્વ આપવું?

સંજીવની હોસ્પિટલની ડૉક્ટર રુહીને તો આ વાતોમાં જરાય વિશ્વાસ નહોતો.

રુહી, 34 વર્ષની, શહેરની વિશ્વાસપાત્ર ગાયનેકોલોજિસ્ટ.

તેની સૌથી મોટી ખાસિયત—

જ્યારે બીજા ડૉક્ટરો પેનિક થાય, ત્યારે તેની નાડી જેટલી જ શાંત રહે.

તે ચોવીસે કલાક સેવા આપતી હતી.

---

રાતના બાર વાગ્યે…

રાતના બાર વાગવા જઈ રહ્યા હતા, ત્યારે જ હોસ્પિટલમાં ઇમર્જન્સી કોલ આવ્યો.

મેટ્રને ડૉક્ટર રુહીને તાત્કાલિક આવવા કહ્યું.

થોડી જ વારમાં સંજીવની હોસ્પિટલના કમ્પાઉન્ડમાં એક એમ્બ્યુલન્સ આવીને ઊભી રહી.

એમાંથી 48 વર્ષની અંજુ સન્યાલને ઉતારવામાં આવી.

39 અઠવાડિયાની પ્રેગ્નન્સી.

બ્લડ પ્રેશર ખૂબ ઓછું.

ફીટલ હાર્ટબીટ અનિયમિત.

મેટ્રને તરત કહ્યું—

“રેગ્યુલર લેબર રૂમ બંધ છે. 307માં લઈ જાવ. હું ડૉક્ટરને ફરીથી જાણ કરું છું.”

નર્સ એક ક્ષણ માટે અટકી.

307…

એને રૂમ વિશેની જૂની વાતો યાદ આવી.

પણ સામે ઇમર્જન્સી હતી.

તેણે પોતાનું મન મનાવ્યું—

“રૂમ નહીં… દર્દી મહત્વનો છે.”

અને અંજુને 307માં લઈ જવાઈ.

તેની સાથે તેની સાસુ ગીતા સન્યાલ પણ હતી.

રૂમમાં હળવો પીળો પ્રકાશ હતો.

જૂના મોનિટરનો સતત બીપ…

દિવાલ પર માતા અને બાળકની નાની પેઇન્ટિંગ…

અને બારીની બહાર અંધકાર.

અચાનક—

ટક… ટક… ટક…

બારી પર ત્રણ ટકોરા થયા.

નર્સે બારી તરફ જોયું.

બહાર કોઈ નહોતું.

---

“હું છું તમારી પાસે…”

થોડી જ વારમાં ડૉક્ટર રુહી રૂમમાં આવી.

મોનિટર પર ફીટલ હાર્ટબીટ—

90…
85…
80…

નર્સ ગભરાઈ ગઈ.

“મેમ… બેબી ડિસ્ટ્રેસમાં છે.”

રુહીએ મોનિટર જોયું.

પછી અંજુ તરફ જોયું.

અને અત્યંત શાંત અવાજે કહ્યું—

“અંજુ… શ્વાસ લો.

હું છું તમારી પાસે.”

રુહીએ પરિસ્થિતિનું મૂલ્યાંકન કર્યું.

“નોર્મલ ડિલિવરી શક્ય નથી. ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટલ ડિલિવરી કરવી પડશે.”

ગીતા બહેને તરત સંમતિ આપી.

પ્રોસિજર શરૂ થયો.

એ જ ક્ષણે—

લાઇટ ઝબૂકી.

મોનિટરનો બીપ અચાનક ઝડપી થઈ ગયો.

બહાર વીજળી ચમકી.

અને પછી…

મુશળધાર વરસાદ શરૂ થયો.

નર્સના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

“મેમ… 307માં હંમેશા કંઈક…”

રુહીએ કડક અવાજે કહ્યું—

“307 કંઈ નથી કરતું.

જે કરીએ છીએ એ આપણે કરીએ છીએ.

કામ પર ફોકસ રાખો.”

નર્સ ચૂપ થઈ ગઈ.

પણ રૂમના ખૂણામાં રહેલી જૂની ઘડિયાળ…

12:03

પર અટકી ગઈ.

---

રાતના 12:07

થોડા જ મિનિટોમાં બાળકનો જન્મ થયો.

બેબી બોય.

પણ બાળક રડ્યું નહીં.

રૂમમાં એક ક્ષણ માટે સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.

નર્સ ગભરાઈ ગઈ.

“મેમ… No cry!”

રુહીએ તરત બાળકને હાથમાં લીધું.

“Come on, baby…”

રિસસિટેશન શરૂ થયું.

એક…

બે…

ત્રણ…

થોડા સેકન્ડો જે સદીઓ જેવા લાગ્યા.

પછી—

“ઊંઆં… ઊંઆં…”

બાળક જોરથી રડી ઊઠ્યું.

રૂમમાં જાણે કોઈએ બંધ બારી ખોલી હોય એવી હળવાશ છવાઈ ગઈ.

અંજુની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.

“મેમ… તમારા હાથમાં જાદુ છે. તમે મને અને મારા બાળકને બચાવી લીધા.”

રુહી હળવું સ્મિત કરી બોલી—

“કોઈ કોઈને બચાવતું નથી…

બધું ઈશ્વર આધીન છે.

આ તો મારી ફરજ હતી.”

---

વરસાદ… અને એક સંદેશ

બહાર વરસાદ હજી પણ વરસી રહ્યો હતો.

અંજુ થાકેલી આંખો બંધ કરીને તંદ્રામાં જતી રહી.

નર્સ બાળકને સ્નાન કરાવવા લઈ ગઈ.

ગીતા બહેન પોતાના સગાંને ખુશખબર આપવા બહાર નીકળી.

ડૉક્ટર રુહી બારી પાસે ઊભી રહીને વાદળછાયું આકાશ નિહાળી રહી હતી.

બારીના કાચ પર વરસાદનાં ટીપાં સરકી રહ્યાં હતાં.

એણે કાચ તરફ જોયું.

પાણીની એક લાંબી લાઈન…

જાણે કોઈએ આંગળીથી લખી હોય.

નર્સ પાછી આવી.

એણે પણ જોયું.

કાચ પર શબ્દો દેખાતા હતા—

“307 is safe now.”

નર્સના શરીરમાંથી જાણે લોહી સુકાઈ ગયું.

“મેમ… આ કોણે લખ્યું?”

રુહીએ થોડા સમય સુધી કાચ સામે જોયું.

પછી ધીમેથી કહ્યું—

“ક્યારેક બીમાર રૂમ પણ સાજા થઈ શકે છે…

જેમ દર્દીઓ સાજા થાય છે તેમ.”

એટલું કહી તે ઝપાટે પાછી વળી.

---

પણ ખરો કોયડો અહીંથી શરૂ થયો…

ગીતા સન્યાલ કોરિડોરના બાંકડા પર બેસીને સગાંને ફોન કરી રહી હતી.

“હા… હા… દીકરો થયો છે. મા અને બાળક બંને સલામત છે…”

એ જ સમયે હોસ્પિટલના કમ્પાઉન્ડમાં—

ચીઈઈઈં…!

ઝડપથી આવતી એક બોલેરો આવીને અટકી.

ગીતા બહેને અનાયાસે બહાર જોયું.

બોલેરોનો દરવાજો ખૂલ્યો.

અને…

ડૉક્ટર રુહી નીચે ઊતરી.

ગીતા બહેન એક ક્ષણ માટે સ્થિર થઈ ગઈ.

પછી એની નજર રૂમ 307 તરફ ગઈ.

રૂમ 307માં તો…

ડૉક્ટર રુહી પહેલેથી જ હાજર હતી.

ગીતા બહેન ધીમેથી ઊભી થઈ.

બોલેરોમાંથી ઉતરેલી રુહી હોસ્પિટલની અંદર દોડી આવી.

કોરિડોરમાં પહોંચીને તેણે પૂછ્યું—

“અંજુ સન્યાલ ક્યાં છે?”

ગીતા બહેનના હોઠ કંપી ઊઠ્યા.

“તમે… તમે કોણ?”

રુહી આશ્ચર્યથી બોલી—

“હું ડૉક્ટર રુહી છું.”

ગીતા બહેને ધ્રૂજતા હાથથી રૂમ 307 તરફ ઈશારો કર્યો.

“પણ… ત્યાં તો તમે હમણાં જ મારી વહુની ડિલિવરી કરી હતી!”

ડૉક્ટર રુહીના ચહેરા પરથી રંગ ઊડી ગયો.

“શું વાત કરો છો?”

થોડી ક્ષણ રોકાઈને એ બોલી—

“હું તો રેલવે ક્રોસિંગ વટાવીને હમણાં જ અહીં આવી રહી છું!”

તે દોડતી રૂમ 307 તરફ ગઈ.

---

બે રુહી…

બંને રુહી રૂમની બહાર ઊભી હતી.

નર્સ અંદરથી દોડી આવી.

તેની નજર બંને પર પડી.

તેના હાથમાંથી બાળકનો ટુવાલ નીચે પડી ગયો.

બંનેનો ચહેરો એકસરખો.

એક જ આંખો.

એક જ અવાજ.

એક જ સફેદ કોટ.

એક જ નામપ્લેટ—

ડૉક્ટર રુહી.

થોડી ક્ષણ માટે કોઈ કંઈ બોલ્યું નહીં.

પછી અંદરની રુહીએ ધીમેથી પૂછ્યું—

“તમે કોણ છો?”

બહારથી આવેલી રુહીએ એ જ પ્રશ્ન પાછો કર્યો…

જાણે રૂમમાં પડઘો પડ્યો હોય—

“તમે કોણ છો?”

રૂમમાં ફરી મોનિટરનો અવાજ સંભળાયો.

બીપ…
બીપ…
બીપ…

બંનેની નજર મોનિટર તરફ ગઈ.

ઘડિયાળ ફરી ચાલુ થઈ હતી.

12:09

અને બારીના કાચ પર લખાયેલું હતું—

“307 is safe now.”

એની નીચે ધીમે ધીમે જાણે બીજી એક લાઈન ઊભરી રહી હતી…

“But who was I?”

રૂમમાં અચાનક લાઇટ બંધ થઈ ગઈ.

અંધકાર.

એક ક્ષણ.

બે ક્ષણ.

પછી લાઇટ પાછી આવી.

બાળક રડતું હતું.

નર્સ બાળકને ચાંપીને ઊભી હતી.

અંજુ બેડ પર ઊંઘમાં હતી.

ગીતા બહેન દરવાજા પાસે હતી.

પણ…

બેમાંથી એક રુહી ગાયબ હતી.

---

🔚 સમાપ્તિ… કે નવી શરૂઆત?

હોસ્પિટલના રેકોર્ડમાં નવજાત બેબી બોયના જન્મ અંગે માત્ર એક જ નોંધ થઈ—

«રૂમ 307 — હંગામી લેબર રૂમ
રાત 12:07 — સફળ ડિલિવરી
માતા અને બાળક સલામત
ડિલિવરી કરનાર ડૉક્ટર — રુહી»

અને સૌથી નીચે…

કોઈએ ધ્રૂજતા હાથથી એક જ પ્રશ્ન લખ્યો હતો—

“કઈ રુહી?”

આ પ્રશ્નનો જવાબ ન તો ગીતા બહેન પાસે હતો…

ન તો નર્સ પાસે…

અને કદાચ…

ખુદ ડૉક્ટર રુહી પાસે પણ નહોતો.

🔚 સમાપ્તિ… કે નવી શરૂઆત?

Disclaimer):
​આ વાર્તા એક કાલ્પનિક રચના (Work of Fiction) છે.

​વાર્તામાં વપરાયેલાં તમામ પાત્રો, ઘટનાઓ, હોસ્પિટલનું નામ (‘સંજીવની હોસ્પિટલ’) અને સ્થળો લેખકની કલ્પનાનું પરિણામ છે.
​આ વાર્તાનો હેતુ માત્ર વાચકોનું મનોરંજન કરવાનો છે. 

વાર્તામાં દર્શાવેલ કોઈ પણ ઘટના કે ઘટનાક્રમનો વાસ્તવિક જીવન, જીવંત કે મૃત વ્યક્તિ, અથવા કોઈ ચોક્કસ તબીબી સંસ્થા સાથે કોઈ સંબંધ નથી. જો આવો કોઈ સંબંધ દેખાય તો તે માત્ર એક આકસ્મિક સંયોગ ગણાશે.

​આ વાર્તા કોઈ પણ પ્રકારના અંધશ્રદ્ધા કે ભયને પ્રોત્સાહન આપવા માટે લખાઈ નથી.

​© 2026 કલ્પેશ પટેલ. સર્વાધિકાર સુરક્ષિત.