લાઈબ્રેરી
પ્રોફાઈલ
કિંમત
કિંમત
કિંમત
સાંજના સાડા સાત વાગ્યાના સુમારે ઘડિયાળના કાંટા શાંતિથી આગળ વધી રહ્યા હતા, પણ ઘરની અંદરનું વાતાવરણ એનાથી બિલકુલ વિપરીત હતું.
ડાઇનિંગ ટેબલ પર રાત્રિભોજન પીરસાયેલું હતું, પણ ખોરાક કરતાં ત્યાં ફેલાયેલું ભારે મૌન વધુ વજનદાર લાગતું હતું.
સીમાએ છેલ્લા અડધા કલાકથી એક પણ શબ્દ ઉચ્ચાર્યો નહોતો.
તેનો આખો દિવસ ઑફિસમાં ભારે વિવાદ અને તણાવમાં પસાર થયો હતો. ઘરે પહોંચ્યા પછી, તેના પતિ સંયમે જ્યારે તેના મોડા આવવા વિશે સવાલ કર્યો, ત્યારે ક્રોધ કે થાક વ્યક્ત કરવાને બદલે સીમાએ ફક્ત મૌન ધારણ કરી લીધું.
રાતના ૭:૩૦થી ૮:૦૦ વાગ્યા સુધીનો માત્ર અડધો કલાકનો સમય હતો, પણ એ મૌન બંને માટે કલાકો જેટલું લાંબું બની ગયું હતું.
સીમા જાણતી હતી કે જો તે આવેશમાં આવીને કંઈક બોલી જશે, તો વાત વધુ બગડશે. આખા દિવસનો ગુસ્સો અને તણાવ સંયમ પર ઉતારવો તેને યોગ્ય લાગતું નહોતું.
તે સંબંધને સાચવવા માંગતી હતી,ભાષણ આપીને પોતાને સાચી સાબિત કરવા કરતાં શાંત રહેવું તેને વધુ યોગ્ય લાગ્યું.
પરંતુ સંયમ અસહજ થઈ ગયો હતો.
તે સમજી શકતો નહોતો કે સીમાનું મૌન નારાજગીનું હતું કે પછી થાકનું. બે-ત્રણ વાર તેણે વાત શરૂ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ સીમાની આંખોમાં દેખાતી ઉદાસી જોઈને અટકી ગયો.
આખરે તેણે ગુસ્સો કરવાને બદલે ધીમેથી સીમાનો હાથ પકડી લીધો.
“માફ કરજે...સીમા, આજે તારો ઑફિસમાં દિવસ ખરાબ રહ્યો લાગે છે.”
સંયમના એક નાના સ્પર્શે, એકજ ક્ષણમાં બધું બદલી નાખ્યું.
સીમાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું.
થોડી ક્ષણો સુધી તે કંઈ બોલી નહીં. પછી ધીમા અવાજે બોલી,
“આજે ઑફિસમાં ઘણું બધું સહન કરવું પડ્યું. ઘરે આવીને તારી સાથે પણ કંઈક કહી બેસું એ પહેલાં ચૂપ રહેવું જ સારું લાગ્યું.”
સંયમે તેનો હાથ વધુ મજબૂતાઈથી પકડી લીધો.
“દરેક વાતનો જવાબ શબ્દોથી આપવો જરૂરી નથી, સીમા. ક્યારેક સામેની વ્યક્તિને સમજવા માટે શબ્દો નહીં, માત્ર થોડો સમય અને એક સ્પર્શ પૂરતો હોય છે.”
બંને ફરી ભોજન માટે બેઠાં.
થોડીવાર પહેલાં જે ટેબલ પર મૌન ભારરૂપ લાગતું હતું, ત્યાં હવે શાંતિ હતી—પણ એ શાંતિમાં અંતર નહોતું, સમજણ હતી.
મૌન હંમેશાં અંતર નથી વધારતું; યોગ્ય સમયે ધારણ કરેલું મૌન મોટા ઝઘડાને અટકાવીને સંબંધોને બચાવી શકે છે.
અને કદાચ...
મૌનની ખરી કિંમત એ નથી કે તેણે કેટલા શબ્દો રોક્યા...
પરંતુ એ છે કે તેણે કેટલા સંબંધોને તૂટતા બચાવ્યા.
