લાઈબ્રેરી
પ્રોફાઈલ
બોમ સે!
બોમ સે!
બોમ સે!
સાંજનો સૂરજ ઢળવાની તૈયારીમાં હતો, પણ વલસાડનાં મોંઘીબેનની જિંદગીમાં તો આજે જાણે નવો સૂરજ ઊગ્યો હતો! ઉંમર પંચાવન વર્ષની, સ્વભાવે કડક અને દિલથી પાક્કાં ગુજરાતી. કારણ પણ એવું જ હતું—પહેલી વાર વિમાનમાં બેસીને સીધાં અમેરિકા પોતાના દીકરા ચિરાગ પાસે જવાનાં હતાં!
વલસાડથી મુંબઈ એરપોર્ટ સુધી મોંઘીબેનનો વટ જ કંઈક ઓર હતો. ત્રણ મોટાં થેલાંમાં પાંચ કિલો હાફૂસ કેરીનો રસ, રાજાપુરી કેરીનું અથાણું, ત્રણ કિલો ખાખરા, બે કિલો મેથીના થેપલાં અને લસણની ચટણીની છ બોટલો! જાણે અમેરિકા જતાં ન હોય, પણ વલસાડમાં જ નાની-મોટી દુકાન ખોલવા જતાં હોય!
એરપોર્ટ પર જેમતેમ ચેકિંગ પતાવીને વિમાનમાં દાખલ થયાં. અંદરનો નજારો જોઈને તો તેમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. એર હોસ્ટેસને જોઈને સાડીનો પાલવ સરખો કરતાં બોલ્યાં,
“અરે છોકરી! આ તો આપણી વલહાડવાળી લક્ઝરી બસ કરતાંય મોટી છે! પણ એક વાત કહે, આમાં ડ્રાઇવર ક્યાં બેઠો છે? ને રસ્તો ભૂલી જાય તો વચ્ચે ઊભા રાખીને કોઈ પાનવાળાને રસ્તો પૂછશે કે નહીં?”
એર હોસ્ટેસ તો હસીને આગળ વધી ગઈ, પણ મોંઘીબેનને હજીય વિમાનની વ્યવસ્થા ગળે ઊતરતી નહોતી.
સીટ પર બેઠાં તો જમણી બાજુ એક લાંબો-પહોળો અમેરિકન અને ડાબી બાજુ એક પંજાબી સરદારજી આવીને બેઠા.
મોંઘીબેન તરત જ બોલ્યાં,
“અરે ભાઈ! આ તે કંઈ રીત સે? હું વલહાડની હંસ્કારી બાઈ, ને મને બે પુરુષોની વચ્ચે બેસાડી દીધી? મને તો બારી પાસેની હીટ જોઈએ. બહારનું જોવું સે!”
કોઈએ ખાસ ધ્યાન ન આપ્યું એટલે બબડતાં બબડતાં સીટબેલ્ટ બાંધી દીધો.
થોડી વારમાં વિમાન દોડવા લાગ્યું અને પછી તો સીધું આકાશમાં!
વિમાન ઊંચે ચડતાં જ થોડા હડસેલા લાગ્યા. મોંઘીબેને સીટના બંને હાથા મજબૂતીથી પકડી લીધા અને બૂમ પાડી,
“હે દ્વારકાધીશ! આ શું માંડ્યું સે? આ તો વલસાડથી ધરમપુર જવાના રસ્તાના ખાડા કરતાંય વધારે હચમચાવે સે! અરે કોઈ પેલા ડ્રાઇવરને કહો ને, જરા બ્રેક મારે!”
બાજુમાં બેઠેલા અમેરિકને તેમની સામે જોયું. મોંઘીબેન તો જાણે બસના કંડક્ટરને બૂમ પાડતાં હોય એમ બોલતાં જ રહ્યાં.
થોડી વાર પછી ભૂખ લાગી. બસ, પછી શું? થેલામાંથી થેપલાં અને લસણની ચટણી બહાર!
ચટણીની તીવ્ર સુગંધ આખા ભાગમાં પ્રસરી ગઈ. મોંઘીબેને બાજુમાં બેઠેલા અમેરિકનને એક થેપલું ધરતાં કહ્યું,
“લે ભાઈ, ખાઈ લે! આવું અસલી ગુજરાતી ખાણું તારા અમેરિકામાં ક્યાં મળવાનું? ખાઈ લે, પછી આખી જિંદગી યાદ રાખીશ કે વલહાડનાં મોંઘીબેન સાથે મુસાફરી થઈ હતી!”
અમેરિકને થેપલાનો ટુકડો મોઢામાં મૂક્યો. લસણની ચટણીની તીખાશ લાગતાં જ તેની આંખોમાંથી પાણી વહેવા લાગ્યાં.
મોંઘીબેન તેની પીઠ થાબડતાં બોલ્યાં,
“અરે, આ તો કંઈ જ નથી! આને તો અમે હળવું ગણીએ. હાચો તમારો વટ કાઢે એવો મસાલો તો ઘરે બને!”
સોળ કલાકની લાંબી મુસાફરી પછી વિમાન અમેરિકાની ધરતી પર ઊતર્યું. મોંઘીબેન પોતાનાં થેલાં સંભાળતાં ઇમિગ્રેશન કાઉન્ટર તરફ આગળ વધ્યાં.
ત્યાં એક કડક મિજાજના સુરક્ષા અધિકારીએ તેમના જૂના કપડાના થેલા તરફ આંગળી ચીંધીને કહ્યું,
“મૅડમ, સ્ટોપ! આ થેલામાં શું છે? એક્સ-રેમાં કંઈક શંકાસ્પદ દેખાય છે!”
મોંઘીબેને પહેલાં તો સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો, પછી એકદમ ઠસ્સાથી જવાબ આપ્યો,
“અરે હાહેબ, આમ ગભરાઈ કેમ ગયા? કોઈ ચોરેલું સોનું નથી કે દાગીના નથી... બોમ સે!”
‘બોમ સે’ શબ્દ સાંભળીને અધિકારીએ ‘બોમ્બ છે’ એવું સમજી લીધું. તેના તો હોશ જ ઊડી ગયા!
જોતજોતામાં ચાર-પાંચ સુરક્ષા કર્મચારીઓએ મોંઘીબેનને ઘેરી લીધાં. કોઈએ બંદૂક તાણી, તો કોઈએ કૂતરાવાળી ટુકડીને બોલાવી.
“ડોન્ટ મૂવ! હાથ ઉપર કરો!”
પણ મોંઘીબેન તો મોંઘીબેન! જરાય ગભરાયાં નહીં. ઊલટાં સુરક્ષાકર્મીઓને જ ખખડાવતાં બોલ્યાં,
“અલ્યા, આ શું માંડ્યું સે? એક બાઈને જોઈને બંદૂકો કાઢી? વલસાડનાં મોંઘીબેનથી બીતા હો તો કહી દો!”
સુરક્ષાકર્મીઓએ થેલો ખાલી કર્યો. ખાખરા, થેપલાં, અથાણાની બરણી અને એક નાની વાદળી બાટલી બહાર પડી.
એક અધિકારીએ બાટલી હાથમાં લઈને પૂછ્યું,
“વ્હોટ ઇઝ ધિસ? વ્હેર ઇઝ ધ બૉમ્બ?”
મોંઘીબેને આંખો પહોળી કરીને કહ્યું,
“અરે ડફોળ, ભોળાના ભાઈ! આ જ તો મારું બોમ સે! તમે લોકો કશું જાણતા જ નથી! તમે ભણેલા-ગણેલા આને વિકસ કહો, પણ અમારે તો આ બોમ સે! વિમાન હલવા માંડે, માથું ચકરાય કે છાતીમાં ગભરામણ થાય તો જરા લગાડવાની. પછી એવી ઠંડક લાગે કે જાણે મગજમાં બરફ ફરી વળ્યો! એકદમ બોમ ફૂટ્યા જેવી અસર!”
અધિકારીએ બાટલી પરનું લેબલ જોયું અને સુરક્ષાની પ્રક્રિયા મુજબ તેની તપાસ કરી. નિલગિરી અને મિન્ટની તીવ્ર સુગંધથી વાતાવરણમાં જાણે વિકસની ઓળખ છવાઈ ગઈ!
હવે સૌને સમજાયું કે આ કોઈ વિસ્ફોટક પદાર્થ નહીં, પણ વિકસની નાનકડી બાટલી હતી!
થોડી ક્ષણ પહેલાં જે સુરક્ષા કર્મચારીઓના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી, એ જ ચહેરા પર હવે હાસ્ય ફાટી નીકળ્યું. વાતાવરણ હળવું થઈ ગયું.
મુખ્ય સુરક્ષા અધિકારીએ હસતાં હસતાં બાટલી પાછી આપીને કહ્યું,
“ઓકે, મોંઘીબેન! વેલકમ ટુ અમેરિકા! પણ આ તમારો ‘વિક્સ બોમ’ જરા સંભાળીને રાખજો!”
મોંઘીબેને બાટલી થેલામાં મૂકી, થેલો ખભે ચડાવ્યો અને બોલ્યાં,
“હા, હા, ભાઈ! હવે જવા દો. મારો દીકરો ચિરાગ બહાર રાહ જોતો હશે. બિચારો ભૂખ્યો થયો હશે! એને તો મેં કહ્યું છે કે આવું છું ત્યારે ઘરનું ખાવાનું લઈને જ આવીશ. હવે આટલી બધી પૂછપરછમાં જ મોડું કરાવશો તો એને કોણ જમાડશે?”
અને આમ, વલસાડનાં મોંઘીબેને પોતાના થેપલાં, અથાણાં, લસણની ચટણી અને ‘વિક્સ બોમ’ સાથે અમેરિકાની ધરતી પર એવી ધમાકેદાર એન્ટ્રી મારી કે એરપોર્ટના સુરક્ષાકર્મીઓ પણ તેમને લાંબા સમય સુધી ભૂલી ન શક્યા!
**જય શ્રી કૃષ્ણ!**
