રાખ

અજંપાની અંતિમ રાતે 

ચિતાનાં લાકડા પર ગોઠવ્યો હોય

મને  મારા વ્હાલસોયા સ્વજનોએ;

ને તું સ્મરણ બની, મને દાહ આપે, 

ને ભળભળ ભડકે

મારા દેહની ભીતર પથરાયેલો 

તારા વિનાનો આગઝરતો ખાલીપો;  

ને રાતમાં હું રાખ-રાખ.

પરોઢ ફૂંટે, તું ઉઠે, પડખું ફરે ને તને કશુંક ખૂટે, 

ને જે ખૂટે એ હું.

તું તૂટે કોઈ કાચની માફક, 

ને મારા નામની પોક મુકે, 

તું પાલવ ફેલાવી દોટ મૂકે, 

ને હું ચેહમાંથી બેઠો થાઉં ને દોડું,

વળગી પડું તારા દેહને, 

રાખની ડમરી બનીને.