માનવીનું જીવન

મનુષ્યનું જીવન એટલે એક જ દિવસ,

જીવનની સવારનો પહોર એટલે,

ઉગતા સૂર્યની જેમ માઁની કોખમાંથી કુદરતની કોખમાં બાળક મૂકાય,

ધીમે ધીમે જેમ જમીન કૂણા તડકાનો અનુભવ કરે,

એમ બાળક બહારની દુનિયાના નાના-મોટા કષ્ટોનો અનુભવ કરે,

પછી આવે ભરબપોર,

માનવીની કસોટીનો ખરો સમય,

એ ખૂબ જ શેકાય એ તડકામાં,

ખૂબ જ શેકાય,

ત્યાં જ ઠંડક દેનારી સાંજ આવે,

બધું ઠંડુ પડી જાય,

માનવી નિરાંતનો શ્વાસ લે,

અને ત્યાં....

ત્યાં આવે એને કોળિયો કરી જનાર રાત.