દગોરોં

દાદાજીનો ડંગોરો લીધો,

સ્મૃતિઓના વહેલા વાયરો,

કાંઠે બેઠા કિસ્સા સંભળતા,

ગામડાના ચહેરા ચમકતા, હસતા।

છાંયડી નીચે નીરખું, તૃણોમાં રમ્યા,

આસપાસનું બધું, સહજ રીતે ભાળ્યા,

જિંદગીના પાઠ, ચુપચાપ સમજાવતા,

દાદાના હાથમાંથી શાંત વાદળો છવાતા।

વાતો કરતા, સંજોગોની સાબુદાની,

સખત શબદો પણ મીઠો બનતો,

ડંગોરો જાણે દાદાની યાદોનું પર્વ,

કાયમ માટે જોડાયેલી કસકનું શર્વ।

દાદાજીનો ડંગોરો, એ તો હૈયાનો સાથ,

જેની વાગોળતી રવાયતી કથા,

કાળજાની ઊંડી તલવાર ઘૂમે છે,

દાદાના પ્યારનો હળવો થપકો બૂમે છે।