ఓ కాలమా

నేను మొట్టమొదటిసారి 

ఏడ్చినప్పుడు ఎంతమంది 

నవ్వారో. నా ఆగమనాన్ని 

ఆమోదిస్తూ. ఆనందిస్తూ.

ఆ నవ్వులు ఎన్ని కొత్త 

రూపాల్ని,సరికొత్త అర్ధాల్ని సంతరించుకుంటుందో 

కదా అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి

కాని కాలమా నీకెంత 

అదృష్టమే గడచినా 

దానికి దుఖించక. 

జరగబోయే దానికి 

చింతించక.ఎవరి కోసం 

వేచి చూడక నిర్లిప్తంగా 

ముందుకు సాగుతూ.

ఈ క్షణం మాత్రమె నిజం 

అంటావు ఏ బంధాలకి బంధీ కానంటావు.వెనుకకి 

తిరిగి చూడటం 

ఎందుకే ఓ కాలమా

తెలియని నిన్ను చూస్తుంటే 

నాకు అసూయగా ఉంది.

ఒకరి చింత నీకు లేదు 

ఎవరి నుంచి భయము 

లేదు. ఎవరికీ ఏమి 

దాచావు.ఎవరి నుండి 

ఏమి ఆసించవు.

ఓ కాలమా నీ పనే 

బాగుంది సుమా