Participate in the 3rd Season of STORYMIRROR SCHOOLS WRITING COMPETITION - the BIGGEST Writing Competition in India for School Students & Teachers and win a 2N/3D holiday trip from Club Mahindra
Participate in the 3rd Season of STORYMIRROR SCHOOLS WRITING COMPETITION - the BIGGEST Writing Competition in India for School Students & Teachers and win a 2N/3D holiday trip from Club Mahindra

Nityananda Nandi

Inspirational Children


4  

Nityananda Nandi

Inspirational Children


ସନ୍ଧ୍ୟା ସାତଟା

ସନ୍ଧ୍ୟା ସାତଟା

5 mins 204 5 mins 204


ପାଖକୁ ଲାଗି ଦୁଇ ଖୁମ୍ପୁଡ଼ି ପଲା । ମଝିରେ ଖାଲି କଣ୍ଟା ବାଡଟିଏ । ଗୋଟାଏ ଘରୁ ବାସନ୍ତୀ ବାହାରେ, ଆଉ ଗୋଟାଏ ଘରୁ ପ୍ରଭା । ଦୁଇ ଭଉଣୀଠୁ କିନ୍ତୁ କମ୍ ନୁହନ୍ତି ।

କେତେ ହେବ ଆଉ ବାସନ୍ତୀକୁ ??? ପନ୍ଦର !!! ପ୍ରଭାର ବୟସ ଦଶରୁ ଅଧିକ ହେବନି !


ଅନେକ ଜରି ଗୋଟେଇ ସାରିଛନ୍ତି ସେମାନେ ଜୀବନକୁ ବୁଝିବା ଆଗରୁ, ଏଇ ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟ ଭିତରେ । ସକାଳଠୁ ସଂଜ ଯାଏ ଏଠି ସେଠି ଘୁରି ବୁଲନ୍ତି । କାନ୍ଧରୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଝୁଲୁଥିବା ବେଗ ଭିତରେ ଜରି, ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ, କିଛି ଦୁଃଖ, କିଛି କ୍ଳାନ୍ତି, କିଛି ହସ, କିଛି ଖୁସି ଭର୍ତ୍ତି କରି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ । ସକାଳୁ ଉଠି ରାତିରେ ଶୋଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଇ ପରି ପ୍ରଭା ଲାଗି ରହିଥାଏ ବାସନ୍ତୀ ସହିତ।

ରାସ୍ତାରୁ ପିଜୁଳିଟିଏ ପାଇଲେ ଥରେ ବାସନ୍ତୀ କାମୁଡି ଖାଏ ତ ଥରେ ପ୍ରଭା କାମୁଡେ । ଗଛରୁ ପାଚିଲା ଆମ୍ବ ଖସିଲେ ଗୋଟାଏ ପାଖରୁ ପ୍ରଭା ଚୋସେ ତ ଆର ପାଖରୁ ବାସନ୍ତୀ । ସୁଖ ଦୁଃଖ ସବୁ ଭାଗ କରି ନିଅନ୍ତି । ଅଦ୍ଭୁତ ଏଇ ଯୋଡ଼ି !! କିଛି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଉ କିଛି ସ୍ନେହରେ ହିଁ ସମ୍ପର୍କ ଗଢା ହୁଏ, ବିଶ୍ୱାସ ପରିପକ୍ଵତା ଆଣେ । ମନଟା କାଗଜ ପରି ହାଲୁକା ହୁଏ । ନା ସନ୍ଦେହ ନା ଛଳନା । ଭିଡ ଭିତରେ ନିସଂଗତା, ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁନି !!!! ବାସନ୍ତୀ ହିଁ ପ୍ରଭାର ସବୁ କିଛି।


ଯୋଉ ଗଛରେ ଫଳ, ଖରା ହେଲେ ବିଶ୍ରାମ ସେଇଠି । ଟେକା ଫିଙ୍ଗନ୍ତି ଫଳଭରା ଗଛକୁ । ଆମ୍ବ, ପିଜୁଳି, ଜାମୁକୋଳି, ପାଚିଲା ବେଲ, କରମଙ୍ଗା ଯାହା ମିଳିଲା ତା ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ । କ୍ଳାନ୍ତଶ୍ରାନ୍ତ ପ୍ରଭା, ବାସନ୍ତୀ କୋଳରେ ଶୋଇଯାଏ । ପ୍ରଭାର ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡେଇ ଦେଇ ଉକୁଣୀ ଦେଖେ ବାସନ୍ତୀ । କେବେ କେବେ କାଳ ବୈଶାଖୀ ମାଡି ଆସିଲେ ଉଭୟେ ଉଭୟଙ୍କୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ଛିଡା ହୋଇରହନ୍ତି ଗଛ ମୂଳରେ । ବର୍ଷା ଛାଡିଯାଏ, ଦେହ ହାତ ପୋଛା ପୋଛି କରି ସବୁ ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତି ସେମାନେ । ଦୁଃଖ ଭିତରେ ହସକୁ ସାଉଁଟିବାର କଳା, ଏମାନଙ୍କଠୁ ବେଶି କିଏ ଜାଣିଛି !!! ଦୂର ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଂଗ ଗଣନ୍ତି । ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖନ୍ତି ଆକାଶରେ । ପ୍ରଭା ପଚାରେ ଦିଦି ! ବିଜୁଳୀ ମାରିବାର କିଛି ସମୟ ଉତ୍ତାରୁ ଘଡଘଡି ଶବ୍ଦଟିଏ ଆସେ କାହିଁକି ? ବାସନ୍ତୀ କହେ ଏତେ ବଡ ପ୍ରଶ୍ନ ! ମୁଁ କଣ କହି ପାରିବି !!! 


ଦିନକର କଥା । ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥାନ୍ତି ସେମାନେ ଲଙ୍କାଆମ୍ୱ ଗଛ ମୂଳରେ । 

ଦିଦି ! ୱାର୍ଡ ମେମ୍ବର ପୁଅ ବିଦୁ, ଗପେ କାହିଁକି ତୋ ସାଥିରେ ? କେତେ ଥର ମୁଁ ଦେଖିଛି । ବାସନ୍ତୀ ଲାଜେଇଗଲା । ଜିଭ କାମୁଡି ହେଲା । କଣ କହି ପ୍ରଭାକୁ ବୁଝେଇବ, ମୁଣ୍ଡ କାମ କଲାନି । ହେଲିକପ୍ଟର ଦେଖି ଆକାଶକୁ ଅନେଇଲା ପ୍ରଭା । ପଚାରିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଭୁଲିଗଲା । ବାସନ୍ତୀ ମନେ ମନେ ଭାରି ଖୁସି । ଆଉ କେବେ ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନ ସେ ନ ପଚାରୁ !!! ସମୁଦ୍ରର ଢେଉ ବାର ବାର ଆସେ, ବେଳାଭୂଇଁରେ ଅଙ୍କା ଚିତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଲୁପ୍ତ ହେବା ଯାଏ । ପ୍ରଭା, ବାସନ୍ତୀ କିନ୍ତୁ କେତେ ସରଳ, ସବୁ ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତି ଆଖି ପିଛୁଳାକେ । ମନରେ କିଛି ଗଣ୍ଠି ନାହିଁ ।  


ହଠାତ୍ ଦୁଇ ପରିବାର ଭିତରେ ନିଆଁ, ପାଣି ବନ୍ଦ । ଲୁଡୁ ଖେଳରୁ ମହାଭାରତ । ପ୍ରଭା ଛିଣ୍ଡି ପକେଇଲା ବାସନ୍ତୀର ଲୁଡୁପଟା । ଧସ୍ତା ଧସ୍ତି, ମାରପିଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଥା ଗଲା । ବାସନ୍ତୀର ବାପା, ପ୍ରଭାର ବାପାଙ୍କୁ ମୁଥ ମରି ନାକ ଫୁଲେଇ ଦେଲେ । ବସ୍ତିର ଲୋକ ଜମା ହୋଇଗଲେ ସେମାନଙ୍କ ଝୁମ୍ପୁଡ଼ି ଆଗରେ । ୱାର୍ଡ ମେମ୍ବର ଧମକେଇ ଚମକେଇ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ ପରିସ୍ଥିତିକୁ । 


ବସ୍ତିର ରାଜନୀତି ବି ବେଶ୍ ସରଗରମ ହୋଇଉଠେ ବେଳେ ବେଳେ । ଖାଲି ମଉକାଟିଏ ଦରକାର । ଜଣେ ଟାଉଟର ଆସି ଭୟ ଦେଖାଇଲା । ଉଭୟଙ୍କୁ ଦୁଇହଜାର ଲେଖାଏଁ ଜମା କରିବାକୁ କହିଲା ଥାନାରେ । ନହେଲେ ପୁଲିସ ଆସି ବାନ୍ଧି ନେଇଯିବ । ଘଟଣାଟି ପୁଲିସ କାନରେ ପଡି ସାରିଛି । ବାସନ୍ତୀର ବାପା ଛେଳି ବିକି ପଇସା ଭରିଲା । ପ୍ରଭାର ବାପା ଜନଧନ ଖାତାରୁ ଦୁଇହଜାର ଉଠେଇ, ଦେଇ ଆସିଲା ସେଇ ଟାଉଟର ଘରେ । 


ତା ପରେ ସବୁ ଚୁପଚାପ୍ । ବିତି ଗଲାଣି ଦଶ ବାର ଦିନ ଏହା ଭିତରେ । ବାସନ୍ତୀ ଏକା ଯାଉଛି ଜରି, ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ଗୋଟେଇବା ପାଇଁ । ଦୁଇ ତିନି ଦିନ ପରେ ବେଗଟିଏ କାନ୍ଧରେ ଝୁଲେଇକି ପ୍ରଭା ବାହାରିଲା ଏକା ଏକା । ପ୍ରଭା ଏକୁଟିଆ କେବେ ବାହାରିନି ବାହାରକୁ । କଣ ଗୋଟେଇବାକୁ ହୁଏ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣିନି । ସବୁବେଳେ ନିର୍ଭର କରେ ବାସନ୍ତୀ ଉପରେ ।  

ବାସନ୍ତୀ ଓ ପ୍ରଭା ଅଲଗା ଅଲଗା ଫେରୁଥିଲେ କାମରୁ । ପ୍ରଭାର ବୟସ ଆଉ କେତେ ?? ମନ ମୁତାବକ ଜରି ଗୋଟେଇ ନାହିଁ ବୋଲି ମାଡ ଖାଇଲା ବାପାଙ୍କଠୁ । ବହୁତ ଜୋରରେ କାନ୍ଦିଲା ସେ । ପ୍ରଭାର କାନ୍ଦ ଶୁଣି ବାସନ୍ତୀ ତକିଆରେ ମୁହଁ ମାଡ଼ି ଶୋଇ ରହିଲା । ତକିଆ ଭିଜିଗଲା ଲୁହରେ । ଦୁଃଖର ତରଙ୍ଗ ମନକୁ ତାଡି ଦିଏ, ଗଭୀର କ୍ଷତ ଚିହ୍ନଟିଏ ଛାଡି ଦେଇଯାଏ । ଜଙ୍ଗଲ ନିଆଁ ପରି ନୃଶଂସ ଏଇ ଦୁଃଖ । ନିଆଁ କାହାକୁ ବାଦ୍ ଦିଏନି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳିପୋଡ଼ି ଛାରଖାର କରିଦିଏ । ଦୁଇ ଦୁଇଟି ମନ ଜଳି ଯାଇ ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଏ ଦୁଃଖର ଧାସରେ....


ତା ପରଦିନ ସଂଜ ବେଳକୁ ବାସନ୍ତୀ ଫେରୁଥିଲା ଘରକୁ । ଭରି ଯାଇଥିବା ବୁରାକୁ ଧରି ଚାଲିଥିଲା ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ । ରାସ୍ତାରେ ପ୍ରଭାକୁ ଦେଖି ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ଚାଲିଲା ବାସନ୍ତୀ । ବାସନ୍ତୀକୁ ଦେଖି ପ୍ରଭା ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ । କହିଲା ଦିଦି ! ଆଜି ବାପା ମୋତେ ମାରିବେ, ଖାଲି ବେଗ, କିଛି ପାଇନି।

ବାସନ୍ତୀ କିଛି ନ ଶୁଣିଲା ପରି ଚାଲିଲା ଆଗକୁ, ...ଅଭିମାନ ବିବସ୍ତ୍ର ହେବାକୁ କେତେ ସମୟ ଆଉ ଲାଗେ । ତରଳ ଲାଭା ପରି ଧରାଶାୟୀ ହୋଇଯାଏ ଆଖି ପିଛୁଳାକେ । ବନ୍ଧନର ଅଦୃଶ୍ୟ ଉତ୍ତାପ ହିଁ ଯଥେଷ୍ଟ।

କିଛି ଆଗକୁ ଯାଇ ଅନେଇଲା ପ୍ରଭା ଆଡ଼କୁ, ତା ମୁହଁ ଉପରେ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଉପତ୍ୟକା । ଅସହାୟତାର ନିଆଁ, ଜଳୁଛି ପ୍ରଭାର ମନ ଭିତରେ । ଫେରି ଆସି କୁଣ୍ଢେଇ ପକେଇଲା ପ୍ରଭାକୁ । ପ୍ରଭା ଆଖିଲେ ଲୁହର ସୁନାମୀ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ନ ପାରି ଫୁଟ୍ ଫୁଟ୍ କରି କାନ୍ଦିଲା ପ୍ରଭା । ବାସନ୍ତୀ ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ ବସିଲା ତା ପାଖରେ । ଦୁଇ ମିନିଟ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ବସି ରହିଲେ ସେମାନେ । ବାସନ୍ତୀ ନିଜ ବେଗ ଭିତରୁ ଅଧାରୁ ଅଧିକ ଜରି, ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ବାହାର କରି ଭର୍ତ୍ତି କଲା ପ୍ରଭାର ବେଗ ଭିତରେ । 

କାହିଁକି ଦିଦି ??

ରଖ ନା...

କ୍ଳାନ୍ତ ଅପରାହ୍ନ, ଫଗୁଣ ଆମ୍ବକଷିର ବାସ୍ନାରେ ମହକୁ ଥାଏ ଆକାଶ । ଦୁଇ ସାଙ୍ଗର ପୁନର୍ମିଳନ । ସୁଦାମାକୁ ଛାଡି କୃଷ୍ଣ କଣ ବଞ୍ଚିପାରେ ???? ବିରହ ବେଦନା ବହିଗଲା ତରଳି ଯାଇଥିବା ଅଭିମାନ ସାଥିରେ । ଘରକୁ ଫେରିଲେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ...

ସନ୍ଧ୍ୟା ସାତଟା...

ବାସନ୍ତୀ ଘର କବାଟରେ ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦ ହେଲା । ବାସନ୍ତୀର ବାପା କବାଟ ଖୋଲିଲେ । ବାହାରେ ଛିଡା ହୋଇଥାନ୍ତି ପ୍ରଭା, ବୋଉ ଓ ବାପା । ପ୍ରଭା ରଡି ଛାଡ଼ିଲା ଦିଦି ! ଦେଖ୍ ବାପା ତୋ ପାଇଁ ନୂଆ ଲୁଡୁପଟା ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି । 

ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଯାଇ ବି ମନକୁ ବୋଧହୁଏ ଜିତିହୁଏ !!!! ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଶାନ୍ତି ଏକ ବାସ୍ତବିକ ପରିଣାମ।

ବାସନ୍ତୀର ବାପା ହସିଦେଲେ । ପାଛୋଟି ନେଲେ ସେମାନଙ୍କୁ । ଚା ପିଇଲେ ସାଥିରେ ବସି । ପାଞ୍ଚ ଦଶ ମିନିଟ ହସ ଖୁସି ହେଲେ । ସମ୍ପର୍କ ଟା ଯେତେ ଜଟିଳ, ବାସ୍ତବରେ ସେତେ ଜଟିଳ ନୁହେଁ । ମନ ସୂତାରେ ଖାଲି ସିଲେଇବାକୁ ହୁଏ । ନଚେତ୍ ସବୁଥାଇ ବି ହାରିଯିବାଟା ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ । ଥକି ଯାଇଥିବା ଜୀବନଟା, କାହିଁକି କେଜାଣି ଅସହାୟ ଅତୀତକୁ ପଛ ଆଡକୁ ଠେଲି ଦେଇ ସ୍ୱପ୍ନର ଚକ୍ରବ୍ୟୂହ ଭିତରେ ଜାଗା ଖୋଜେ, ସୁନେଲି ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଦେଖେ, ବଞ୍ଚିବାର ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱିଗୁଣିତ ହୋଇଯାଏ, ଆପେ ଆପେ।

******

ସକାଳ ହେଲା, ସଦ୍ୟଜାତ ବାଳସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣରେ ମହକୁଥାଏ ଆକାଶ । ବାସନ୍ତୀ ଚାଲିଥିଲା ଆଗକୁ, ପ୍ରଭାର ହାତ ଧରି । ଆଗରେ ଭରପୁର ପୃଥିବୀ । ଜରି ଅଖା କାନ୍ଧ ଉପରେ । ଜୀବନ ଆଉ ଜୀବିକାର ଅଦ୍ଭୁତ ଏଇ ସତରଞ୍ଜ ଖେଳରେ ହାରି ମଧ୍ୟ ଜିତି ଯାଇଛନ୍ତି ବାସନ୍ତୀ ଓ ପ୍ରଭା ! ଗରିବୀ ଚାପରେ ହନ୍ତସନ୍ତ କଅଁଳିଆ ଦୁଇଟି ବୟସ । । ତଥାପି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ ! ଆପାତତଃ ଏଇତ ଜୀବନ ! ବୁରା ଭିତରେ ଜରି, ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ, ଅନାବନା ସାଥିରେ ହସ ଓ ଖୁସି ସାଉଁଟିବେ ଦିନସାରା।

ପ୍ରଭା କହିଲା ଦିଦି ! ଗତ କାଲି ସନ୍ଧ୍ୟା ସାତଟା, କେବେ ଭୁଲି ହେବନି ଏ ଜୀବନରେ । ମୁଁ ଫେରି ପାଇଲି ମୋ ଦିଦିକୁ । କଥା ଦଉଛି, ଲୁଡୁପଟା କେବେ ଛିଣ୍ଡେଇବି ନାହିଁ । 

ହଁ, ଗୋଟାଏ କଥାର ଉତ୍ତର ମୁଁ ଏବେ ବି ପାଉନି।

କାଲି ତୁ ଅଧାରୁ ଅଧିକ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ମୋ ବୁରାରେ ଭରିଲୁ କାହିଁକି ? ମୋ ବାପା ମୋତେ ମାରିବେ ବୋଲି ..ନା !!! 

ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇଗଲା ବାସନ୍ତୀ, ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥିଲା ସେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହୋଇ।



Rate this content
Log in

More oriya story from Nityananda Nandi

Similar oriya story from Inspirational