Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Panchanan Jena

Inspirational


5.0  

Panchanan Jena

Inspirational


କଲମି ମଞ୍ଜି

କଲମି ମଞ୍ଜି

5 mins 560 5 mins 560

ମୋଦି ସରକାରଙ୍କ ସ୍ଵଚ୍ଛ ଭାରତ ଅଭିୟାନ ଆଜି ଦେଶ-ନଗର-ସହର-ଗ୍ରାମର କୋଣ –ଅନୁକୋଣକୁ ବ୍ୟାପୀ ଚାଲିଛି । ସ୍ଵଚ୍ଛତା ହିଁ ସେବା , ସ୍ଵଚ୍ଛ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଅଭିୟାନ , ସ୍ଵଚ୍ଛ ମନ ହିଁ ସୁସ୍ଥ ଜୀବନର ଚାବିକାଠି -- ଏମିତି ନାନାବିଧ ସ୍ଲୋଗାନ ଦୈନିକ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଓ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମର ଅଗ୍ରଦୂତ ସାଜିଛି । ଜାତିର ଜନକ ବାପୁଙ୍କ ଚଷମାର ଲୋଗୋ “ ଏକ କଦମ ସ୍ଵଛତା କୀ ଔର “ ଉପରେ ଯେତେବେଳେ ପଦ୍ମନାଭ(ପଦୁ) ବେହେରା ବାବୁଙ୍କ ନଜର ପଡେ , ସେ ଟିକେ ରହି ଯାଆନ୍ତି । ପଢୁଥିବା ଖବରକାଗଜ ଟିକୁ ଟେବୁଲ ଉପରେ ରଖିଦେଇ ଚଷମାର ଦୁଇପଟ କାଚକୁ କାନ୍ଧରେ ପଡିଥିବା ନାଲି ଗାମୁଚ୍ଛାରେ ପୋଛିବାକୁ କାହିଁକି କେଜାଣି ବ୍ୟଗ୍ର ଓ ତତ୍ପର ହୋଇପଡନ୍ତି । ଆଉ ସେ ମନେ ମନେ କାହାକୁ ଖୋଜି ପକାନ୍ତି । ଆଉ ସ୍ଵଚ୍ଛତା କଥା ଭାବିଲେ-ମନେପଡିଲେ ମା’ କଥା ମନ ଗହନକୁ ଆସେ ।ମା’ର ବଡି ସକାଳୁ ବାଟ ଝାଟିବାର ଦୃଶ୍ୟ ମନ ପରଦାରେ ନାଚି ଉଠେ । ଆଉ ଯେତେବେଳେ ପରିଚ୍ଛନ୍ନତା –ପରିଷ୍କାର ପରିବେଶ ଇତ୍ୟାଦି ଉପରେ ତର୍ଜ୍ଜମା ହୁଏ , ମା’ର ପହଁରା ଧରା ହାତ ଜଳଜଳ ହୋଇ ଦିଶିଯାଏ । ଯେତେ କାମ ଥାଉ , ବଡି ଭୋରରୁ ଉଠି ବାଟ ଝାଟିବା,ଅଗଣା –ଖଳା, ଗଡ଼ିଆ ପାଖ ରାସ୍ତା , ଚଳାଗଲା ଦାଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡିଥିବା କୁଟା-କାଠି –ଶୁଖିଲା ପତ୍ର, ଗଜରୁଥିବା ଅନାବନା ଘାସ , ଅଳିଆ –ଆବର୍ଜନାକୁ ସଫାକରିବା ଏକ ଚିରାଚରିତ ନିତିଦିନିଆ ଦେହସୁଆ କାମ ପାଲଟି ଯାଇଥାଏ ତ’ର ।


“ଠାକୁମା “! ଚଲା ବାଟକୁ ଧୋବ ଫରଫର କରିଦେଲୁ ।” ମାର୍କଣ୍ଡିଆ ଭାଇ ପୋଖରୀ ପାଣି ସାରି ଆସୁ ଥିବା ବେଳେ କହୁଥିବ ।


“କାକୀ ! ରାସ୍ତାଟା କି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଛି । ମୋଦି ସରକାର ବେଳେ ଆସନ୍ତା କି ? ଦେଖେଇ ଦିଅନ୍ତି । ଏହାକୁ କହନ୍ତି ସ୍ଵଛ ଭାରତ “। ମା’କୁ ଦେଖିଲେ ଯୋଗିଆ ଭାଇ ଦେଖେଇ –ଶୁଣେଇ କହି ଚାଲିଥିବ । କହୁ କହୁ କିଛି ଗଲା ଅଇଲା ଭାଇ-ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଏକଯୋଟ କରି ଗୋଟେ ସାରଗର୍ଭକ ଭାଷଣ ବି ବେଳେ ବେଳେ କହି ଦେଉଥିବ ।


“ଭାଉଜ ! ପରିବେଶକୁ ସଫାସୁତୁରା କେମିତି ରଖିହେବ , ତୁମଠୁଁ ଶିଖିବା କଥା । ଆମ ସାହେବାଣୀଙ୍କୁ ଟିକେ ଶିଖେଇଦେବ ଭାଉଜ ! ହେଇଟି ଭାଉଜ ! ଅନେଇଲ । ଆମ ସୀମା ମା’କୁ ମୋ । ସଫା ସୁତୁରା କଥା କିଛି ଆସେନା । ଆମ ଘରେ ଖାଲି କୁଢ କୁଢ ଅଳିଆ ।”-- ମାଟି ଖୋଳା ଖତ ପାଇଁ କାନ୍ଧରେ କୋଦାଳ ହାତରେ ଝୋଡା ଧରି ତରତର ସଦା କାକା ପାନଖିଆ ପାଟିରେ ହସି ହସି କହୁଥିବ ।


“ଅପା !ମାନିଗଲି ।ସୁନ୍ଦର –ସୁଢଳ –ସୁକମ ଲାଗୁଛି ।ପାଦ ପକେଇବାକୁ ଖୁସି ଲାଗୁଛି । ବାଟକୁ ଅପା ତୁ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ପବିତ୍ର କରିଦେଲୁ ।” ବେଣୁ ଭାଇ ପାନ ବରଜକୁ ଯାଉ ଯାଉ କହିଦେଉଥିବ ।

ମା’ ଶୁଣେ ; ଅଳ୍ପ ଟିକେ ମୁରୁକି ଦିଏ । ବୁଝିଲା କି ନ-ବୁଝିଲା ଜାଣିହୁଅନା । ଦ୍ଵି-ଗୁଣା ଉତ୍ସାହରେ ସେହି ଚିରାଚରିତ ବାଟ ଝାଟିବା କରିଚାଲେ ।


 କେହି କେହି ବି କହନ୍ତି , “ କାମ ତ କିଛି ନାହିଁ ? ବୁଢୀ ଭେଳେଖି ଦେଖେଇ ହେଉଛି । ପୁଅ ମାନେ ତ ଘରେ ସବୁ ଘରେ ଖୁନ୍ଦି -ଛନ୍ଦି ଦେଇଛନ୍ତି ।ପ୍ୟାକେଟ ଚାଉଳ , ମେସିନ ଭଜା ମୁଢି , ଗ୍ୟାସ ଚୁଲା ଇତ୍ୟାଦି କେତେ ସୁଖ-ସୁବିଧା ରଖେଇ ଦେଇଛନ୍ତି ।ନା ଧାନ ସିଝା ଅଛି ନା ଧାନ ଶୁଖା -- --- ।ଖାଲି ପ୍ରହସନ ---। ଆମ ଗହଳି ଘର ହୋଇଥିଲେ ବାତ ବାହାରି ପଡନ୍ତା ।---- ଥାଳି-ଗିନା –ବେଲା ଧୋଇ ଧୋଇ ଆଙ୍ଗୁଳି ସନ୍ଧିରେ ପାଣିବିନ୍ଧା –ଖସୁ ଭଳି କେତେ କୁଣ୍ଡିଆ ବିଞ୍ଝାବିଞ୍ଝା ପୁଞ୍ଜା ପୁଞ୍ଜା ବାହାରି ଯାନ୍ତା । କୁଣ୍ଡି ହୁଅନ୍ତା, ରାମ୍ପି ହୁଅନ୍ତା ଅହରହ । କ’ଣ ନା ବାଟ ଝାଟିବ ।ସାରୁ –ଝୋଟ ।


 ମା’ କାନରେ ପଡେ ଏପରି ଟାହି ଟାପରା । ମା’ କଥାକୁ ଶୁଣେ ;ଦେହକୁ ନିଏନି । ଆହୁରି ସକାଳୁ ଉଠି ବାଟ ଝାଟିବାକୁ ଲାଗିପଡେ । ସମସ୍ତେ ଉଠିବା ପୂର୍ବରୁ , କାଉ କା କା ଡାକିବାର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ , ରାସ୍ତା –ଘାଟ ସବୁ ଚଇନି-ଚିକଣ ।


 ମାତ୍ର ଏସବୁ ଦେହକିଳା-ଛାତିଫଟା କଥା ପଦୁ ବାବୁଙ୍କୁ ଜମା ଭଲ ଲାଗେନା । ସେ ମା’କୁ ଶୁଣେଇ କହନ୍ତି ।” ମୁଁ ସହି ପାରୁନି । ମୋ ଦେହରେ ନିଆଁ ଲାଗିଯାଉଛି । କାନମୁଣ୍ଡା ଟାଏଁ ଟାଏଁ ହୋଇଯାଉଛି । କଥା କ’ଣ ମା’ ତୁ ଜମା ବୁଝୁଛୁ ! କାମ କରିବୁ ; ପୁଣି ପରିବେଶକୁ ସଫା ରଖିବୁ ; ସ୍ଵଛ ଭାରତର ନାରାକୁ ସାକାର କରିବୁ ;ଭଲ କାମ କରିବୁ ।ଅଥଚ ଟାହିଟାପରା ଶୁଣିବୁ ; ମୁଣ୍ଡବିଧା କଥା ଶୁଣିବୁ । କ’ଣ ଘର ଭାତ ଗଡିଆ ପାଣି ତୋର ହଜମ ହେଉନି କି ?


ମା’ ଶୁଣେ ; ନଶୁଣିଲା ପରି ରହେ ।ଥେଣ୍ଟକାଲା ପରି କିଛି ଉତ୍ତର ଦିଏନା । ଖାଲି ମୁରୁକି ହସିଦିଏ । ତାର ପାନଖିଆ ପାଚିଲା ଦାନ୍ତ ସାଙ୍ଗକୁ ହସିଲା ମୁଁହକୁ ଦେଖିଲେ ମୋ ମନରେ ଉଠିଥିବା ବିଦ୍ରୋହ ବି ଦମିତ-ଅସ୍ତମିତ ହୋଇଯାଏ ଆପେ ଆପେ ।


ଦିନେ ମୁଁ ମା’ କୁ ପଚାରିଲି –“ ତୁ କେଉଁ ଧାତୁରେ ଗଢା ମା’ । ତୋତେ କ’ଣ ଏ ସବୁ ଛାତିଫଟା କଥା ଶୁଭୁନି ; ରାଗ ଲାଗୁନି । ତୁ କେମିତି ସହିଜାଉଛୁ ? ମୁଁ ଦେଖୁଛି ବରଂ ତୋ ମନରେ ବାଟ ଝାଟିବାକୁ ଅଫୁରନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କେଉଁଠୁ ଆସି ଯାଉଛି ମା’ । ତାଙ୍କର ଟିଟିକାରିଆ ବାକ୍ୟ ବାଣରେ ଆହତ ହେବାତ ଦୂର , ପରାସ୍ତ ହେବାତ କୋଶେ ଦୂର ।ବରଂ ତୁ ଆହୁରି ମସ୍ତିରେ ଯୋଶରେ ଝାଡୁଧରି ତୟାର ରହୁଛୁ ।ଏତେ ସହନ ଶକ୍ତି , ଏତେ ସହନଶୀଳତା , ଏତେ ଶିଷ୍ଟତା ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଦେଖେଇବା କ’ଣ ଶୋଭା ପାଉଛି ମା’ । ତୁ ଯାହା ବି କହ ମା’, ଆମେ ସବୁ ରକ୍ତ ମାଂସ ଧାରି ମଣିଷ , ଆମର ବି ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଅଚ୍ଛି । ଆଉ କେହିଜଣେ ଆମ ଆଗରେ ଆମ ମା’ କୁ ଏମିତି ଟାଣୁଆ –ହାଣୁଆ –ତେରେଛା କଥା ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଦେଖେଉ ଦେଖେଇ କହିବ , ଆଉ ସହିହେଉନି । କେତେବେଳେ ହାତ ବାଡି ଉଠିଯାଇପାରେ ? ସେତେବେଳେ ମୋତେ ତୁ କିଛି ଉଁ କି ଚୁଉଁ କହିବୁ ତ ତୋର ଦିନେ କି ମୋର ଦିନେ । ଧନ୍ଦା ଚଲେଇ ଛନ୍ତି ଗୋଟେ । ତାଙ୍କ ପକ୍ଷ ଛେଦନ ଦରକାର । ଜେସାକୁ ତେସା , ହାରାମ୍ – ଜାଦୀକୁ କୁରାଢି ପସା ।


“ଧନରେ ! ବାପରେ ! ସୁନାରେ ! ମୁଁ ତ ପାଠ ପଢିନି । ମୁଁ ତ ଇସ୍କୁଲ ଯାଇନି । ମାତ୍ର ତୋ ଆଈ ଆର୍ଥାତ ମୋ ମା’ କହିଥିବା ମଞ୍ଜି କଥାଟା କହୁଛି ଶୁଣ ! ମନ-ଧ୍ୟାନ –ଚୈତନ ଦେଇ ଶୁଣ । ଅବୁଝା-ଅଳ୍ପବୁଝାମାନଙ୍କୁ ,କର୍ମକୋଢିଆ –ଗତରକୋଠିଆମାନଙ୍କୁ,ଖଚୁଆ-ପେଞ୍ଚୁଆଗଣଙ୍କୁ କଥା-ତର୍କ-ଗାଳି-କଳି ଦ୍ଵାରା ବୁଝେଇ ହେବନି । ତାଙ୍କ ତୀରଠାରୁ ଧାରୁଆ ମୁନିଆଁ କଥାକୁ ଦିହକୁ ନ-ନେଇ କେବଳ କାମ ଦ୍ଵାରା –କେବଳ ଅନବରତ ସତ କର୍ମ ଦ୍ଵାରା  ବୁଝେଇହେବ –ଜିତିପାରିହେବ ;ତାଙ୍କ ମୁଁହରେ ତାଲା ପକେଇହେବ ।କର୍ମ ହିଁ ଆମର ଜିତିବାର ଚାବିକାଠି ।”


 ମୁଁ ତୋ ମୋର ନିତିଦିନିଆ କାମ କରିଚାଲିଛି । କିଏ କ’ଣ କହୁଛି ଶୁଣିବାକୁ ବେଳ କାହିଁ ? ତାଙ୍କ କଥାକୁ କାନ ପାରିଲେ ମୋର ପାରିବା ପଣରେ -କାମ ସଂପାଦନରେ ମନ୍ଥରତା ଆସିବ ।ବାଟ ଝାଟିବା ମୋର ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲାଣି । ଦେହ ଶୁଆ ହେଲାଣି । ନିଦ ତୋ ଆପେ ଆପେ ସକାଳୁ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଛି । ନ କଲେ ଦେହ ଖସ-ଖସ କରୁଛି । ଆଉ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଠକାମି କରି ଅଳସୁଆମି ଦେଖେଇ ହେଉନି ଏ ବୟସରେ । ବାଟ ଝାଟିବା ଅଭ୍ୟାସରେ ପଡିଗଲାଣି । ଅଭ୍ୟାସ ବଳରେ ଅସାଧ୍ୟକୁ ବି ସାଧ୍ୟ – ହାସଲ କରିହେବ ବାପ ! ଆଉ ଏମାନେ-ସବୁ କେଉଁ ଗାଈର ଗୋବର କି , କେଉଁ କ୍ଷେତର ମୂଳା କି ? ଘୁଷୁରି ସହିତ ଲଢେଇକରି ଜିତିଲେ ବି ଦେହ ପରା ଅସନା ହେବ ।


ସେ ଅତି ସରାଗରେ ମୋ ମଥାରେ ତା’ର ସେହି ଶିରାଳ ହାତ ବୁଲେଇ ଆଣିଲା ଆଉ ପୁଣି ତା’ କାମରେ ଲାଗିଗଲା । ମୁଁ ତାକୁ ପଛରୁ ଦେଖୁଥିଲି ଆଉ ତାର ମଞ୍ଜି କଥାର ମର୍ମକୁ , ଅଭୟ ହସ୍ତର ବରାଭୟକୁ , ଅପାଠୁଆ ମଗଜରୁ ନିର୍ଗତ ଯୁକ୍ତିକୁ ମୋ ପୋଷ୍ଟ –ଗ୍ରାଜୁଏଟ ଡିଗ୍ରୀର ତରାଜୁରେ ତଉଲି ଚାଲିଥିଲି । ମଞ୍ଜି ତ ନୁହେଁ ପୁରା କଲମି ମଞ୍ଜି ।


Rate this content
Log in

More oriya story from Panchanan Jena

Similar oriya story from Inspirational