ଶୀତ ଧାନ କ୍ଷେତ

ଶୀତର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମ୍ଳାନ ଆଲୋକରେ

    ଶୁନ୍ୟତାର ପରିବେଶ

ନୀଡ଼ ଫେରା ପକ୍ଷୀ କାକଳି ତାନରେ

    ଧରା ଓଠେ ଫିକା ହସ ।

ରିକ୍ତ ଧାନ କ୍ଷେତ ସୁଦୂର ପ୍ରସାରି

   ଢାଙ୍କିଛି ଧରାର ତନୁ,

ସଦ୍ୟ ବିଧବାର ଲୋତକ ଧଉଳା

   ଶିରୀହୀନ ଅପଘନୁ ।

ଶୁଭୁନାହିଁ ଆଉ କୃଷକ କଣ୍ଠର

    ଆବେଗର କଣ୍ଠସ୍ୱର,

ସବୁଜ କ୍ଷେତର ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁକୁ ପରେ

   ଉଦ୍ଦାମ ଶ୍ରମ ଦାନର ।

ଲେଉଟି ଯାଇଛି ଶସ୍ୟ ର ସମ୍ଭାର

   କୃଷକର ଅଗଣାକୁ,

ଥୁଣ୍ଟା ଧାନ ମୂଳ ଗୁମୁରି ଉଠୁଛି

   ଧରି ଅବ୍ୟକ୍ତ କୋହକୁ ।

ଧୀର ସମୀରର ତାଳେ ତାଳେ ଆଉ

   ନାଚୁନି ସେ ଧାନ କ୍ଷେତ,

ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ର ଭାରା ମଣିଷକୁ ଦିଏ

   ଯେହ୍ନେ ଦୁଃଖ ଅପ୍ରମିତ ।

ଜନମ ନେଇଛି ମରଣ ଆସିଲା 

   ଜଗତର ରୀତି ବଳେ,

ଦେଇ ନିଜ ତନୁ ମେଣ୍ଟାଇଛି ଭୋକ 

   ଧାନ କ୍ଷେତ ମନେ ଭାଳେ ।

ଅଳପ ଦିନର ଆୟୁଷ ତାହାର

   ବରଷକ ଭୋକ ମାରେ,

ଆଉ କିବା ଲୋଡ଼ା ନିଜ ପାଇଁ ଏଇ

   କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ଦୁନିଆରେ ।