ପ୍ରତ୍ୟାଶା

ପଡ଼ି ରହିଅଛି ସମ୍ମୁଖେ ମୋହର,

କେତେ ଅସୁମାରୀ ଆଶା ।

ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ଧାଇଁ ସାଇତିଛି,

ବୁକୁରେ ବ୍ୟାକୁଳ ଭାଷା ।

ସବୁଜିମା ପାଇଁ ଅନାଇ ରହିଛି, 

କେତେ ଯେ ଟାଙ୍ଗରା ଭୂଇଁ।

କର୍ମକ୍ଷମ ମୁଁ ତୃପ୍ତି ମୋହର, 

ଏଯାଏଁ ତ ଆସି ନାହିଁ।

ମାଟିର ପିତୁଳା ପଥଚାରୀ ମୁଁ, 

ଚାଲିଛି ଧରଣୀ ପଥେ। 

ସାଇତିଛି କେତେ ବୁକୁର ବ୍ୟଥା, 

ସଢିଛି କଷଣ ଘାତେ।

ବାଣ୍ଟି ଚାଲିଛି ମୁଁ ପ୍ରେମର ପିଆଲା, 

କପଟର ମାୟାଜାଲ ବୁଣି ନାହିଁ କେବେ ।

ଜାଣିଛି ମୁଁ ପ୍ରୀତିର ଚିଟାଉ ସହଜେ ମିଳେନା, 

ଫୁଲର ସୁବାସ ମୁଦେନା ଗହନ ବନେ।