ପ୍ରିୟା

ଅନ୍ଧାର ହଟିଲା

ସିନ୍ଦୂରା ଫାଟିଲା

ଉଷା ଆସେ ଧାଇଁ ଧାଇଁ  

ସିନ୍ଦୂର କରି

ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପିନ୍ଧିଛି

ସୁନ୍ଦର ଦିଶିବା ପାଇଁ ।

ତୁମ୍ଭ ପରେ ଯେବେ

ନଜର ପଡ଼ିଲା

ଝାଉଁଳି ଗଲା ତା' ମୁହଁ  

ସୂର୍ଯ୍ୟ ବି ଚାହିଁଲେ

କଟମଟ କରି

ସହି ନପାରି ତା' କୋହ ।

ଉଷା ଅଭିମାନୀ

ଖୋଜି ପୁଷ୍କରିଣୀ 

ମିଶି ଗଲା ଯାଇ ପଦ୍ମରେ  

ସେଥି ପାଇଁ ପ୍ରିୟା

କମଳକୁ ଆହା

ଭଲପାଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଛଦ୍ମରେ ।

ତମ ପଦ୍ମ ମୁଖ

ଦେଖି ଅଚାନକ

ପଦୁଅଁ ବି ଗଲା ମଉଳି  

କଇଁକୁ ଶିଖେଇ

ଜହ୍ନକୁ ଡକେଇ

ତାରା ଫୁଲେ କଲା ଗହଳି ।

ତମେ ସନ୍ଧ୍ୟାଠୁ ସୁନ୍ଦର ବୋଲି  

ନିଶି ଶରଣକୁ ଗଲେ ଚଳି ।

ଉଷାଠୁ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମଠୁ ସୁନ୍ଦର

କଇଁଠୁ ସୁନ୍ଦର ଜହ୍ନଠୁ ସୁନ୍ଦର

ତମେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ଶିରୋମଣି  

କୁହ କେମିତି ପାରିବି ଆଣି ?

ପ୍ରିୟା...........