ପ୍ରେମର ପହିଲି ଅନୁଭୂତି

ପ୍ରେମର ପହିଲି ଝଲକ,

ମଉସୁମୀର ସେ ଶୀତଳ କୋମଳ ,

ଉତ୍ତରା ପବନ ସରି,

ଯିଏ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ତୃଷିତ, ଆତୁର, 

ଖଣ୍ଡ ବିଖଣ୍ଡିତ ମରୁମୟ ଭୂମିକୁ ,

ଆନନ୍ଦର ଜଳବିିିନ୍ଦୁରେ ଭିଜେଇ ଦିଏ ।

ପ୍ରେମର ପହିଲି ପୁଲକ,

ସେଇ ନର୍ଝର, ନିର୍ମଳ ଝରଣା ପରି,

ଛେଦି ନିଷ୍ଠୁର, କଠୋର ଗିିିରି ମାଳ,

କୁଳୁକୁଳୁ ବଂଶୀ ସୁର ମେଲି,

ପ୍ରସ୍ତର, ବନ୍ଧୁର, ପଥ ଚିରି, 

ଯିଏ ସାଗରେ ବିଲୋପନକୁ ଭଲପାଏ ।

ପ୍ରେମର ପହିଲି ସ୍ପର୍ଶ ,

କେବେ ଯଉବନେ ଶିଶୁ ମନ ଖେଳାଏ,

ତ କେବେ ବୃୃୃୃଦ୍ଧ କାଳେ ,

କୈଶୋରତାର ଅନୁଭୂତି ଜଗାଏ,

ପୁଣି କେବେ ସ୍ଥିର ଜୀବନେ,

ଚଞ୍ଚଳତା ଫେରାଇ ସପନର ବାଟ ଫିଟାଏ ।

ପ୍ରେମର ପହିଲି ତୃପ୍ତି,

ସିନ୍ଥିରେ ସିିନ୍ଦୂରର ସେଇ ସୀମାରେଖା ଆଣେ,

ହୃଦୟେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ,

ସମ୍ମାନର ସିଂହାସନ ସାଇତି,

ଯିଏ ଆଜୀବନ ସାଥି ହୋଇ,

ଚାଲିବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରାଏ ।

ପ୍ରେମରେ ପହିଲି ପୂୂର୍ଣ୍ଣତା ,

ଭରିଦିଏ ସେହିି ମଧୁର ମୃଦୁସ୍ୱର ,

ଥରୁଟିଏ କୋଳରେ ତୋଳି ଧରି,

ନମନୀୟ ପାଦ ପାପୁଲି ଛୁଇଁ,

ଯାହାକୁ ଗେଲ କରିଦେଲେ,

ମାତୃତ୍ଵର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଅନୁଭୂତି ଟିଏ ମିଳିିଯାଏ ।