ମୋର ନିଜକଥା

ଲେଖିବାକୁ ମୁହିଁ ଜନମ ହେଇଛି-କବି କୁହ ବା ନକୁହ,

ଲେଖା ମୋ ଜୀବନ ଲେଖା ମୋର ଧନ ଲେଖା ପୁଣି ପୁଅ-ଝିଅ ।

ବାଟରେ ଘାଟରେ ଗାଡ଼ିରେ ବାଡ଼ିରେ ଖୋଜି ପକାଏ କଲମ,

ନୂଆ କଥାଟିଏ ଶୁଣିଲେ ଦେଖିଲେ ମନହୁଏ ଛନଛନ ।

ବିବାହିତା ନାରୀ ପରି ମୋ ଗର୍ଭରେ ହୁଏ ଭୃଣର ସଞ୍ଚାର,

ଗୁଣୁଗୁଣୁହେଇ କହେ ସେହିକଥା ଅଥୟ କରି ଅନ୍ତର ।

ଆଷାଢ ମାସର ମେଘଖଣ୍ଡ ପରି ଶବ୍ଦମାନେ ଉଡ଼ିଆସି,

ଲଘୁଚାପ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ସେମାନେ ମୋର ହୃଦୟରେ ବସି ।

କଲମ ଧରିଲେ କାଗଜ ଉପରେ ବରଷି ଯାଆନ୍ତି ଶବ୍ଦ,

ଲେଖି ହେଇଯାଏ ଅଳପ ସମୟେ କିଛିଭଲ କିଛିମନ୍ଦ ।

ଶିଶୁମନ ନେଇ କେବେ ଲେଖିଦିଏ କେବେ ନାରୀ ହେଇଯାଏ,

କେବେ ରାଜନେତା, ଗରିବ ଜନତା ମନକଥା ଲେଖିଦିଏ ।

ଭଲକଥା ପଦେ ଲେଖିଦେଇ ଯଦି କରିପାରେ ସଚେତନ,

ଦୁଃଖ ଦୂରହୁଏ ଛୁଇଁପାରେ ଯଦି ପାଠକ ପାଠିକା ମନ ।