ମୋ ଲେଖନୀ

ଯେ ଦିନୁ ହୃଦୟ

ଛୁଇଁଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା

ଲେଖନୀ ହାତେ

ଲେଖୁଛି କବିତା

ହୃଦୟର ବ୍ୟଥା ।

ଝରିଯାଏ ଶବ୍ଦ ଯେତେ

ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଗାଥା

ହୃଦ ପରିଭାଷା

ଲେଖନୀରୁ ଯାଏ ଝରି

ହୃଦୟ ହିଁ ଜାଣେ ।

ଅନ୍ତର ଭାବନା

ଚଳାଇ ଶବ୍ଦର ତରୀ

କେବେ ପ୍ରୀତି ହସେ

ମହମହ ବାସେ

ଫୁଟେ ଅନୁରାଗ ଫୁଲ ।

କେବେ ପ୍ରତାରଣା

ମିଥ୍ୟା ପ୍ରବଞ୍ଚନା

ଉଡାଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଝୁଲ

ଆଖି ପଲକରେ

ଭରିଯାଏ ଲୁହ ।

ଅଭିମାନେ ପଡେ ଝରି

ଧୋଇ ପାରେନାହିଁ

ହୃଦୟର କ୍ଷତ

ଲହୁ ଲୁହେ ଥାଏ ପୂରି ।

ଓଠ ସିନା ହସେ

ଛଳନାର ହସ

ସମ୍ପର୍କ ର ସେତୁ ବାନ୍ଧେ

ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣା

ଅଦୃଶ୍ୟ ବେଦନା

ଝରେ କବିତାର ଛନ୍ଦେ।