ମନେପଡେ ଦୀପାବଳି

ଦିପାବଳୀ ଥିଲା ଅଛି ଥିବ

ବର୍ଷକୁ ବରଷ କେତେ ବଦଳିବ

ମନେପଡ଼େ ପିଲାଦିନ ବାଣ

ରାତିସାରା ଉଜାଗରେ ଜାଳି ଦୀପ

ଜଗିଥାନ୍ତି ବାପା ଦେଇ ଧୂପ ନୈବ୍ୟଦ

ସେ ଜାଳିଥିଲେ ତାଙ୍କ ପିତା ପିତାମହ

ମାତା ମାତାମହଙ୍କ ପଥ ଓ ପାଥେୟ

ଆହରଣ କରି ଆଲୋକ ଦେଖେଇ

ଅନ୍ଧାର ଓ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସର ସରହଦ

ଟପି ,ଦିବ୍ୟ ଚେତନା ଚୈତନ୍ୟ ଲଭି

ସୃଷ୍ଟି କରି ଦୃଷ୍ଟି ଦେବାକୁ ଆଉ ଏକ ଯୁଗ

ହେଲେ ସେ ଆଜି ପିତୃପୁରୁଷ ନିଜେ

ହୋଇ କେବଳ ଅବ୍ଦର ଶବ୍ଦ

ଗୁଣ ଧର୍ମ ଚେତନା ନିଶବ୍ଦ 

କାଲି ଆମେ ମୁଁ ଓ ସମସ୍ତେ ହେଇଥିବ

ରଫାଖାତାର ରଫା ଦଫା ଶବ୍ଦରେ ନିଶବ୍ଦ

ଦୁନିଆଁ ର ରୀତି ଏହି ମା କାଳୀ ସାହା ତୁହି

ନଥାଉ ବିଭେଦ ନହୋଇ ଦୂର୍ଭେଦ୍ୟ

ରଖିଯିବାକୁ କାଳ କାଳ ସ୍ୱୀକୃତି

ମଣିଷ ତୋ ଆଶିଷେ ଖୋଜୁଥାଉ ବିଗତ ଅଦ୍ଦ

ତା ଭିତରୁ ଜାଳି ଅମା ଅନ୍ଧାର କୁସଂସ୍କାର

ଗୋଟାଉଥାଉ କେବଳ ପଙ୍କ୍ତି ପାଇଁ ଶବ୍ଦଭେଦ ।