ଏ ଜୀବନ ଷଢ଼ଋତୁ

ଏ ଜୀବନ ଷଢ଼ଋତୁ ଲୋ ବଉଳ 

    ଗ୍ରୀଷମ ଠାରୁ ବସନ୍ତ 

କେତେବେଳେ ଗାଏ ସାତ ସୁରେ ସିଏ 

    ହସ ଲୁହ ଭିଜା ଗୀତ |

ସିଏ ପୁଣି କେବେ ଅମୁକ ସମୁକ 

    ଶୁଭ୍ର ଶୀତଳ ଜୋଛନା 

କେବେ କେବେ ସେତ ଲିଭିଲା ଦୀପାଳି 

    କେବେ କଅଁଳିଆ ଖରା |

କେବେ ହୋଇଆସେ ପାହାନ୍ତି ସପନ 

    କେବେ ରାତ୍ରୀର ଶେଫାଳି 

କେବେ ଝରିପଡ଼େ ଶିଶୁ ର ଓଠରୁ 

    ଖିଲି ଖିଲି ଅସୁମାରୀ |

କେବେ ସେ କଣ୍ଟକ ପଥ ଦେଇ ଆସେ 

    କେବେ ଗୋଲାପର ବାସ 

କେବେ ବୋଳି ଦିଏ ମିଛ ଆଉ ସତ 

   କେବେ କୁହୁକିନୀ ନୃତ୍ୟ | 

କେବେ ରଚିଥାଏ ବାସ୍ତବ କଳ୍ପନା 

   କେବେ ପୁଣି ରଙ୍ଗତୁଳୀ 

କେବେ ସାରିଦିଏ କୁଆଁରୀ କନ୍ୟାର 

    ଗାଁ ଦାଣ୍ଡେ ଲୁଚକାଳି |

କେବେ ଜୀବନରେ ଭରଇ ରଙ୍ଗୋଲି 

   କେବେ କୋଇଲି ର କୁହୁ 

କେବେ ଛଳନା ର ଗଢ଼ା କାଚଘର 

   ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ |

କେବେ ସୃଷ୍ଟିକରେ ନାନାରଙ୍ଗ ଛବି 

    କେବେ ଚାତକ ର ତୃଷ୍ଣା 

କେବେ ପାଲଟେ ସେ ମରୁମରୀଚିକା 

    କେବେ ସାଜେ ମୃଗତୃଷ୍ଣା |

କେବେ ପାଲଟେ ସେ ପବିତ୍ର ଜାହ୍ନବୀ 

    କେବେ ପ୍ରଦୂଷିତ ପାଣି 

କେବେ ବୁହାଏ ସେ ଅଣଚାଷ ବାଆ 

    ବୁକୁ ଦିଏ ପୁଣି ହାଣି |

ତଥାପି ଜୀବନ ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଲୋ 

   ଉପଭୋଗ ତାକୁ କର 

ମରଣଶୀଳ ଏ ଦୁନିଆ ବୁକୁରେ 

    ଜୀବନ ଟା ଖାଲି ଛାର |