ଦିପାବଳୀ

ସହସ୍ର ଦିପାଳୀ ଜଳେ

ଛୁଟିଯାଏ ଆଲୋକର ବନ୍ୟା

ସହସ୍ର ତୋରଣ ଝୁଲେ

ଘୁଞ୍ଚି ଯାଏ ଅନ୍ଧାରୀ କନିଆଁ 

ସହସ୍ର ଆଲୋକ ନାଚେ ଛନ୍ଦେ ଛନ୍ଦେ

ଆନନ୍ଦର ମହୋତ୍ସବେ ମାତି

ସହସ୍ର ଆଲୋକ ହଜେ

ନିଜ ଦେହେ ପୂର୍ବେଶ୍ଵରୀ ଐତିହ୍ୟକୁ ତେଜି ।

ସହସ୍ର ଆଲୋକ ପୁଣି 

ଶତ ଶତ ରଙ୍ଗୀନ ତୋରଣ

ସହସ୍ର ଆଲୋକ ରଶ୍ମୀ

ଅପୁରନ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଜାଲ । ।

ଅଥଚ,

ଅଥଚ ଝାପ୍ସା ଦିଶେ ଘରକୋଣେ

ତୈଳହୀନ ସଳିତାର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଜ୍ୱଳନ ।

ବାଣ ଫୁଟେ ସହର ବଜାର

ପ୍ରକମ୍ପିତ କରି

ପୁଣି----

କୋହ ଉଠେହୃଦୟର ଅନ୍ଧାରୀ କୋଣକୁ ଥରାଇ ଥରାଇ ।

ନିଷ୍ପ୍ରଭ ନିରିମାଖୀ ଦୀପଶିଖା

ଅସହାୟ ପିଞ୍ଜରା ଦୁଆରେ

ବିଷାଦର ତୋରଣ ସଜାଏ ।

ବାରୁଦ କୋଠିରେ ନିଆଁ ଲାଗେ

ପୋଡି ଯାଏ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା

ଜଳିଯାଏ ବାରୁଦର ବହ୍ନି

ଐଶର୍ଯ୍ୟର ମଶାଲ ଜଳାଇ ।

ମୁଠାଏ ଭାତ ଆଉ ମୁନ୍ଦାଏ ତୋରାଣି ପାଇଁ

ହୃଦୟ ଦୁଆରୁ ହସ ନିଏ ଅବସର 

ପିଞ୍ଜରାରେ କୋହମାନେ 

ପିଟି ହେଉଥାନ୍ତି ,

ଆଖି ଆଗେ ଭୋକିଲା ପେଟ ମାନେ

ଧକ୍ ଧକ୍ ହୋଇ

ଦେଖେଇ ହୁଅନ୍ତି ।

ଛାତି ତଳେ ଅବଶୋଷ ମାନେ

ଜଳି ବାକୁ ଖୋରାକ୍ ଯୋଗାନ୍ତି ।

ଲିଭି ଲିଭି ଆସୁଥାଏ

ନୁଖୁରା ସଳିତା

ଘର କୋଣେ ଝାପ୍ସା ଦିଶେ

ପ୍ରଣମିତ ମସ୍ତକର ଦୃଶ୍ୟ ।

ଆଖିରେ ଅନେକ ଲୁହ

ସେ ଲୁହରେ ଆଶାର ସଳିତା

ଦିକ୍ ଦିକ୍ ଜଳୁଥାଏ କାହାକୁ ନ ଚାହିଁ ।

ଦୀପାବଳୀ ଆବାହନୀ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଭେ

ଘର କୋଣ ଆଲୋକିତ ହୁଏ

ନିରିମାଖୀ ଓO ଧାରେ ପୁଣି ଦିଶେ

ନିର୍ମଳ, ପବିତ୍ର ସେଇ

ଅକପଟ ହସ

ଆଉ,

ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଆଲୋକ କିରଣ 

ଭିତରୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ

କଥାଟିଏ ଶୁଭେ - 

ଏଇତ ଜୀବନ ।