ଭିଜା ଭିଜା ବର୍ଷା ସ୍ମୃତି

ଭିଜା ଭିଜା ବର୍ଷା ସ୍ମୃତି ମନେ ପଡି ମୋର

ମନ ପ୍ରାଣ କୁ ଉନ୍ମନା କରେ ନିରନ୍ତର ।

ଭାଳଇ ମନରେ କେତେ ଶିହରଣ ଜାଗି

ଉଠେ ପ୍ରକମ୍ପିତ ଚିତ୍ତ ଅନୁରାଗେ ଭରି ।

ଅତୀତ ସ୍ମୃତି ରେ ମନ ଶିହରୀ ଉଠୁଛି

ଦେହ ରେ ବରଷା କାଳ ମାଧୁରୀ ଜାଗୁଛି ।

କେବେ ଯେବେ ଝଡି ବାତ୍ୟା ବଢ଼ି ବା ବତାସି

ଆସି ଦଣ୍ଡକ ଭିତରେ , ଧନ ଜନ ନାଶି ।

ଫେରି ଯାଏ ପୁଣି ଥରେ ହୁଏ ନଈ ବଢି

ନଈ ନାଳ ପାଣିରେ ବୁଡ଼ି ଗାଁ ଗଣ୍ଡା ମାଡ଼ି ।

ଉପୂଜାଏ ବହୁ ଦୁଃଖ ଜନ ଜୀବନ ରେ

ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ଯିଏ କରେ ।

ପରମ୍ପରା ଚିର କାଳ ଯାତନା କବଳେ

କ୍ଷେତ , ବିଲେ ବାଲି ଚରି ଶସ୍ୟ ହାନୀ କରେ ।

ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ମାନ ଙ୍କୁ ଯେ ଭସାଇ ନେଇଛି

ମନେ ପଡେ ସେହି ଅତୀତର  ସ୍ମୃତି ନିତି ।

ବରଷା କାଦୁଅ ପାଣିରେ ଭିଜା କପଡା

କାନିରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ଖାଦ୍ୟ , ଚିନି ଚୁଡ଼ା ।

ଗୁଡ଼ , ଚାଉଳ ଇତ୍ୟାଦି ଘେନି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନେ

ଆଶ୍ରୟ ନିଅନ୍ତି ଜନେ ଯାଇ ଦୂର ସ୍ଥାନେ ।

ଏବେ କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆଉ ନାହିଁ ଆଗ ଭଳି

ବଢି ଅଛି କୋଠା ଘର ମାଳ ମାଳ ଧାଡ଼ି ।

ଛତା ଧରି ଟପ ଟାପ ବରଷା ରେ ଭିଜା

ଲାଗୁ ଥିଲା ସେ କାଳ ରେ ଆହା କେତେ ମଜା ।

ଆଜି କିନ୍ତୁ ବର୍ଷତୀ ରେ ଘୋଡ଼ି ହୋଇ ଜନେ

ଯାଉ ଥିବା , ଦେଖି ଦେଖି ଚକିତ ମୋ ମନେ ।

ପଡେ କେତେ ବିଗତ ଦିନର ଆନ୍ଦୋଳନ

ଅବ୍ୟାହତ ରହି ଲାଗେ , ଯେସନ ସପନ ।