ଅପରାହ୍ନ

ଗଜୁରିଛି କିଛି ପକ୍ବକେଶ 

ଲୋଳିତ ଚର୍ମ ପ୍ରଦେଶ

ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଗାତ୍ର 

ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ତନୁ ସର୍ବତ୍ର

ବୋଧହୁଏ

 ଉଙ୍କି ମାରିଲାଣି 

ବୟସର ଅପରାହ୍ନ ମିତ୍ର ।

ବିଛଣାରେ ପଡି ଶୋଇ 

ଦିବସ ସରୁନି ଭାଇ

ଖରାପ ଭାବନାର ଢ଼େଉ

ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ତ୍ରସ୍ତ ଗ୍ରାସେ ରାହୁ

ବୋଧହୁଏ

ବୟସ ସରିଲାଣି

ଚାରିଦିନର ଆହେ ମହାବାହୁ ।

ଶୟନେ ଅବା ଜାଗରଣେ

ସଂଶୟ ମାଡ଼େ ଅକାରଣେ

ଷଡ଼ଋତୁ ଧାଇଁ ଚାଲିଯାଏ

ବନ୍ଦ କୋଠରୀରେ ପଡିଥାଏ

ବୋଧହୁଏ

ଶେଷ ଦୀପଶିଖା

ଲିଭି ଯିବ ଆପଣାଛାଏଁ ।

ପାଖ ମାଡନ୍ତିନି ଜ୍ଞାତିଜନ

କଥା କଥା କେ କଟୁକ୍ତି ପ୍ରବଚନ

କରୋନା କାହିଁ ଛାଡିଦେଲା

ଘାଣ୍ଟି ହେବାର ଯୋଜନା ଥିଲା

ବୋଧହୁଏ

କର୍ମଫଳ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ

ନିସ୍ତାର ନାହିଁ ହୋହଲ୍ଲା ଝାମେଲା ।

ଝରକା ଆଗରେ ବସି ବସି

କାଠ ଚୌକିରେ ଆଉଜି ଫସି

ଡ଼ାକ ଦେଲେ ଖୁଣ୍ଠଣା ମିଳେ

ଗରଗର ଚିଲ୍ଲାନ୍ତି ସକଳେ

ବୋଧହୁଏ

ହୁଗୁଳା ପୁଙ୍ଗୁଳା ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ

ହତାଦର ଅନାଦର ସଞ୍ଜ ସକାଳେ ।

ପେଜୁଆ ଆଖିକୁ ଥରୁଥିଲା ହାତ

ଅରୁଚି ଲାଗୁଛି ସିଝା ସନ୍ତୁଳା ଡାଲି ଭାତ

ଲମ୍ବା ଛଅ ଫୁଟିଆ ଶରୀର

 ଲୁଗା ଖସି ପଡ଼େ ନସର ପସର

ବୋଧହୁଏ

ଶୁଖିଲା ବାଉଁଶ ଖଣ୍ଡ

 କୋକେଇ ଉପରେ ହେବ ସବାର ।