ଅକୁହାକଥା

ଶ୍ମଶାନର ଶାନ୍ତ ପରିବେଶବି ,ମୋତେ କୋଳାହଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗୁଛି;

ମୋ' ଦଗ୍ଧ ଶରୀରଟାବି ମୋତେ,ସୁଖ ନିଦ୍ରାର ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛି।

ନିଜକୁ ପାଉଁଶ ଭିତରେବି,ଅସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କରୁଛି;

କାଳେ ଆଉ କିଏ ଆସି ମୋ' ଉପରକୁ ଲମ୍ଫ ଦେବ,

ସେ କଥା ଭାବି ମୋ' ଆତ୍ମାବି ଶିହରୀ ଉଠୁଛି।

ସେଦିନ ବଳତ୍କାର ହୋଇଛି ବୋଲି ତୁମେ କହିଦେଲ;

ସମବେଦନାଭରା ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ସୁଅବି ଛୁଟେଇ ଦେଲ।

ସତରେ କଣ ମୋ' ମୃତ ଶରୀରରେ,

ତୁମେ ପ୍ରାଣ ସଂଚାର କରି ପାରିଲ ?

ତୁମେ ମତେ ନେଇ ଖେଳିଲ ଅନେକ ଖେଳ,।

କେବେ ଶବ୍ଦର ତ ପୁଣି କେବେ ସ୍ୱାର୍ଥର;

ତୁମେ ରାଜରାସ୍ତାକୁ ଗଲ ,।

ଅନେକ ଦାବି ବି କଲ;

ସତରେ କଣ ତୁମେ ମୋତେ ନ୍ୟାୟ ଦେଇ ପାରିଲ ?

ଜାଣିନି ସେ' ବଳତ୍କାରୀ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲା ,

କି ଭଦ୍ର ପୋଷାକରେ ଲୁଚିଗଲା ।

ହେଲେ ମୋ' ମା' ବସି କେତେ ବାହୁନୁ ଥିଲା,

ତା' କଷ୍ଟ ଗୁଡ଼ାବି ମୋ' ଯାଏଁ ପହଞ୍ଚୁ ଥିଲା ।

ହେଲେ ଜାଣିନି କିଏ ତାକୁ ଶାନ୍ତ୍ବନା ଦେବାରେ,

ସମର୍ଥ ହେଲା ?

ମତେ କ'ଣ ସତରେ ନ୍ୟାୟ ମିଳିବ?

ମୋ' ହଜିଲା ଆତ୍ମସମ୍ମାନ କଣ ଆଉ ଫେରିବ ?

ମୋ' ନିର୍ଜୀବ ଆତ୍ମାରେ କିଏ ସେ ଭରିବ ଶକ୍ତି?

ମୋ ବାପା ମା' ଙ୍କୁ ଲାଞ୍ଛନାରୁ କିଏ ଦେବ ମୁକ୍ତି ?

ହେ ଈଶ୍ୱର!!

ମୁଁ ହୁଅନ୍ତି କି, ସେହି ଶେଷ କରୁଣ ନାରୀର ସ୍ୱର;

ମୋ' ଠାରେ ଅନ୍ତ ହୁଅନ୍ତା, ଏହି ନିଷ୍ଠୁର

ଅତ୍ୟାଚାର;

ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତା ସେହି ରାକ୍ଷାସ ଗୁଡାଙ୍କ ବିଶାଳ ନଗର,

ଆରମ୍ଭ ହୁଅନ୍ତା ଏକ ନୂତନ ଯୁଗର,

ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ସମ୍ମାନ ଥିବ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାରୀର।