सर पावसाची

बरसुनी आली मेघ धार ही,

हर्षूनी गेली धरणी सारी...

बहरुनी येता पिके तान्हुली,

नटली ही सृष्टी, जणू स्वर्ग पहिली ‌!

पाझरतात अमृताचे थेंब जणू, 

नभात दाटलेल्या सागरतुनी...

देतात नवसंजीवनी जगण्यास या,

थकल्या - भागलेल्या माणसासही !

ओझरता ना हे थेंब आकाशीचे,

सांगुनी जातात मजला काही...

भेटू पुन्हा आपण अशाच सांज समयी,

कवी मनाच्या आरशातूनी !!