साखर चुंबन.. चांदणीच

काल तू माझ्या गालावर 

ओठ टेकविलेस 

अन माझ्या अंगा खांद्यावर 

नक्षत्रांचा वर्षाव झाला 

तूझ्या साखर चुंबनांना 

मर्यादा हवी होती 

तशी वागण्याची पद्धत 

मला नवी होती 

तू कानाजवळ पुटपुटलास 

आज मी चांदणं प्यालो 

तू मला गाल दिलेस 

मी तुला काय देऊ? 

खरं तर माझे गाल 

माझ्याजवळच आहेत 

तू दिलेले तुझे ओठ 

सांग मी कशी परत देऊ? 

अलगद चुंबता चुंबता 

वर्षाव करीत गेलास 

वक्षावरून ओघळत कधी 

ओष्ठयमृत पीत गेलास 

मिठी किती घट्ट 

एकरूप केलंस मला 

बाजूला कसं व्हायचं 

कळलंच नाही मला 

माझ्या वाचून जगणं 

तुला जमेल काय? 

की तुझेही अडकलेत 

माझ्या काळजात पाय?

धुंद पहाटे वेळी

मंद श्वास घेताना 

तूझा साखर चुंबनाचा वर्षाव 

रोमरोमी भिनताना 

जग सारे झोपले असता 

नभीचा चंद्र साक्षीला 

चांदणी सोबत चंद्र असावा 

तसा तू माझ्या साथीला 

वारा किती शांत 

पहाट पेंगुळली होती 

बाकी काही नव्हते जवळ 

घट्ट तुझी मिठी होती 

किती वेळ गुंफले हात 

नि:श्वासासह हळुवार सोडले 

ओठांनी ओठांना पिऊन घेत 

हातानी गात्रनगात्र झोडले 

 

चढत जाणारा दिवस 

पाखरांची किलबिल होती 

मनाच्या क्षितीजावर तेव्हा 

फक्त प्रीतीची लाली होती...

फक्त प्रीतीची लाली होती...