नको वार्धक्य रे देवा

वितभर   पोटासाठी

खांद्यावर मोळी आणी

येत नाही कीव मुलां

कशी आहे जींदगानी.....!!

आले वार्धक्य नशिबी

अंगी ताकद रे नाही

रोज जातो मोळीसाठी

होतो जीव लाहीलाही......!!

सहचारिणीही गेली

देवाघरी  अचानक

मनी विरह  दाटतो

होती वेदना भयानक.....!!

गळा माळ तुळशीची

आहे  अपुरे  धोतर

काठी आधाराला राही

आयुष्याचं  रं  पोतरं.....!!

अवसान   जोपर्यंत

स्वाभिमानी हो धरीन

नांव घेत रे  विठ्ठला

कष्ट  अपार  करीन.....!!