मी चुकलो, बाबा भीमा...

मी चुकलो, बाबा भीमा, तुमच्या स्वप्नांच्या मार्गावरून,

चाललो भरकटत, स्वार्थाच्या अंधाऱ्या वाटेवरून.

तुमच्या त्यागाची, संघर्षाची पुण्याई विसरलो,

जातीच्या बेड्यांमध्ये आजही माणूस पाहिलो.

तुम्ही दिला आवाज त्या पिचलेल्या, दबलेल्यांना,

घडवले भविष्य नव्याने, उद्धारिले दुर्बळांना.

ज्ञानज्योत पेटवून केली अज्ञानाची रात्र दूर,

समतेच्या लढ्यात तुम्ही लढले झुंजार शूर.

पण आम्ही विसरलो तुमचा विचार महान,

बांधून ठेवले आजही जातीचे तेच तुच्छ बंधन.

अन्याय, अत्याचार आजही इथे घडतो आहे,

माणूस माणसाला आजही तुच्छ लेखतो आहे.

मी चुकलो, बाबा भीमा, तुमच्या शिकवणुकीला विसरलो,

भेदभावाच्या दलदलीत पाय रोवून उभा राहिलो.

तुमच्या 'शिका, संघटित व्हा' या मंत्राचा विसर पडला,

आपल्याच फायद्यासाठी माणूस इथे स्वार्थी बनला.

माफ करा, बाबा, या नालायक लेकराला,

अंधारात चाचपडणाऱ्या एका भटक्लेल्या जीवाला.

आज पश्चात्तापाने जळतो आहे अंतर्मन,

तुमच्या विचारांचा वारसा जपण्याची आता तरी दे शक्ती अन मन.

आता निर्धार करतो, तुमच्या मार्गावर चालीन,

समतेच्या लढ्यात पुन्हा नव्याने सामील होईन.