बघ बाबा, तुझं पोर तुलाच पोरकं झालंय

बघ बाबा, आज तुझी पुण्याई हरवली,

तुझ्या विचारांची पाऊलवाट विसरली।

तू लावलेला वटवृक्ष झाला वांझोटा,

आज तुझ्या लेकरांना आधार नाही मोठा।

तू शिकवलंस झुंजायला, स्वाभिमानाने जगायला,

पण आजची पोरं भुलली स्वार्थाच्या रंगाला।

एकमेकांना तोडतात, जातीपातीत भांडतात,

तुझ्या समतेच्या स्वप्नांना रोज पायदळी तुडवतात।

तू काढलीस चावदार तळ्याची आठवण,

माणुसकीच्या हक्काची पेटवली मशाल।

आज तेच पाणी दूषित झालंय द्वेषाने,

एकमेकांना तुच्छ लेखण्याची लागली आहे सवय वाईट।

तू संविधानाची दिली हातात किल्ली,

समान न्यायाची उघडली पेढी।

आज चोर घुसलेत त्या तिजोरीत,

गरिबांचं हक्काचं धन लुटण्याची लागली आहे सवय खोटी।

तू स्वप्न पाहिलं होतं शिकलेल्या समाजाचं,

ज्ञानाच्या प्रकाशात उजळलेल्या मनाचं।

आज शाळा-कॉलेजात माजलाय बाजार,

शिक्षणाचं मोल झालंय कवडीमोल, बाबा।

तू सोडून गेलास वैचारिक वारसा,

पण आम्ही वाटून घेतला तो तुकड्या-तुकड्यांत।

आपल्याच फायद्यासाठी वापरतो नाव तुझं,

खरं आचरण विसरलो, बाबा, हे दुःख मोठं।

आज तुझी जयंती, काढतो मिरवणुका थाटामाटात,

फोटो काढतो, भाषणं ठोकतो मोठ्या तोऱ्यात।

पण तुझ्या विचारांना मुरड घालतो रोज,

हे बघून तुझं मन किती तळमळत असेल, बाबा?

बघ बाबा, तुझं पोर आज तुलाच पोरकं झालंय,

तुझ्या लेकरांना तुझा विचार आठवेना।

माफ कर आम्हाला, बाबा, चुकलो आम्ही,

पुन्हा तुझ्या मार्गावर चालण्याची दे प्रेरणा आम्हाला!