माझी अडाणी आई...

माझी अडाणी गं आई

उणे जीवन कंठीते

संसाराचा गाडा एकी

निरंतर चालविते

स्वतः उपाशी राहुनी

लेकरांस घास देई

नाही अंतरी परीघ

तरी तिचा,भास होई

आता तरी परतून

फिर माघारी एकदा

चित्त माझे नसे जगी 

याद जीव घेई सदा

हरलोय या ब्रह्मांडी

काव्य तुझे गं रचीले

उभ्या हयाती माझिया

गुरू तुलाच वंदिले