जगणे कळलेच नाही

खर सांगु का

आयुष्यभर कष्ट केलीत

पण जगता आले नाही

मरमर राबत गेलो

पण जगणे कळले नाही

वेदना यातना दुःख भोगून

जिवाच रान केले 

सुख ही चार हात दुर राहीले

आता सरतेशेवटी

मरण जवळ आले

तेव्हा कुठे माणूस कळायला लागला

कधी मरतो म्हणून 

वाट पहायला लागला

काय जमापुंजी असेल ती

सांगून जा

असा रोज उपदेश देतात 

कागदपेन धरून रोजं जवळ बसतात

कोऱ्या कादावर सही करण्याचा

नातलगांचा आग्रह असतो

प्रेमापेक्षा मनात स्वार्थच जास्त दिसतो

अरे आपल्यासाठी काय करून ठेवल

याचा कोणी विचार करत नाही

पैसाशिवाय कोणीचं जवळचा वाटत नाही

प्रॉपर्टीवर डोळा ठेवून

खोटी काळजी घेतात

माणूस मेल्यावर

आपसात भांडतात

जे कमवतो ते पोरासोरांच्याच नावे टाकतो

स्वतःच बँकबलेन्स 

मात्र रिकामचं ठेवतो