गझल 1

गझल 

कधी थेट येते मला फूल देते

मनाला हळूवार चाहूल देते

कळावे कसे या किनारी नदीला

जरा भेटली की कशी भूल देते

जगी शोधले मी मनी सार आता

कळी पाखराला सुखी झूल देते

कधी भासती, वांझ रेषा नभीया

ढगाच्याच पोटी कधी मूल देते

फसावे सदाही उगी या गळाला

कितीदा नव्याने जगी हूल देते

गझल 2

असेल मी कुठे जरी असेल तर तुझाच मी 

फुलात राहुनी हसेल ही असा बिजात मी 

दिवा बनून वात ही जळे कशी घरोघरी

प्रकाश देत चाललो सखे तसा तमात मी 

कशास सैर भैर तू भिऊ नको वादळास 

ढगाळ त्या नभात सावरेल की विजात मी

झरा कसा अखंड चालतो पुढे नदीतला 

तसाच येत भेटतो तुला कधी वहात मी 

तुझाच भास देत राहती वनातली फुले

बहार सावलीस देत राहतो उन्हात मी