STORYMIRROR

Prakash Chavhan

Tragedy

2  

Prakash Chavhan

Tragedy

आता कुणी नाही

आता कुणी नाही

1 min
51

जीवात जीव नाही 

पळत असतो सदा 

अनुभवत नवं 

सोडून चालते जून 


कसा हा निर्वाळा 

परिवर्तवून जातो 

बांधत आपले स्वप्न 

पुन्हा नवीन बघतो 


जगल्या आठवणी 

अभिनय करून 

रमलेला नेहमी 

विसरून काळात 


फिरतो वाऱ्यावर 

ढगा सारखा थांबत 

कर्म पाऊस पाडतो 

मन प्रीतीत आणून 


खुलवत कळी 

वली फुलांची अशी  

बोलवते पाखरू 

गंध दरवळून 


मग प्रेम करतो 

ठेवून तो जीवाला

गुंफत बीज धागा 

नवं पुन्हा येण्यास 


 जीवात जीव नाही 


साहित्याला गुण द्या
लॉग इन

Similar marathi poem from Tragedy