છાપું.

🕊️ છાપું

સવારની ઠંડક હજી બારીના કાચ પર અટકી હતી. બહારનું આકાશ નિર્મળ હતું અને દરવાજા પાસે પડેલું છાપું શાંતિથી પોતાની વારીની રાહ જોતું હતું—જાણે કોઈ જૂનો મિત્ર, જે રોજ સવારે મળવા આવે અને રોજ કંઈક નવું કહી જાય.

કાવ્યાએ દરવાજો ખોલ્યો અને છાપું ઉઠાવી લીધું.

પાનાં હજી તાજાં હતાં. શાહીની સુગંધમાં સવારની નિર્મળતા ભળી ગઈ હતી. તેણે પાનાં ફેરવ્યાં. રાજકારણ, બજારભાવ, અકસ્માતો, જાહેરાતો... દરેક સમાચાર જાણે પોતાની પોતાની દુનિયા લઈને બેઠા હતા.

પણ અચાનક તેની નજર એક નાનકડી હેડલાઇન પર અટકી ગઈ—

“કાલે વરસાદની શક્યતા.”

કાવ્યા હળવેથી હસી પડી.

ગઈકાલે પણ છાપામાં આવી જ આગાહી હતી.

વરસાદ આવ્યો નહોતો.

ગઈકાલનું આકાશ પણ આવું જ નિર્મળ હતું. અને આજે પણ સૂરજ જાણે આ આગાહી પર મલકાતો હોય તેમ ચમકી રહ્યો હતો.

તેણે ફરી એ જ વાક્ય વાંચ્યું—

“કાલે વરસાદની શક્યતા.”

એ ક્ષણે કાવ્યાને લાગ્યું, કદાચ છાપું માત્ર હવામાનની આગાહી નથી કરતું.

આપણે પણ તો રોજ આવતીકાલ વિશે કેટલી આગાહીઓ કરીએ છીએ—

કાલે બધું સારું થશે.

કાલે સમય મળશે.

કાલે મનની વાત કહી દઈશું.

કાલે જીવન બદલશું.

પણ કેટલાં ‘કાલ’ ખરેખર આવે છે?

કાવ્યાએ છાપું ધીમેથી વાળી દીધું.

બારી પાસે જઈને તેણે બહાર જોયું. આકાશમાં એક પણ વાદળ નહોતું.

તેના હોઠ પર ફરી એક નાનું સ્મિત આવ્યું.

આજે વરસાદની રાહ શા માટે જોવી?

કેટલીક ઋતુઓ આકાશમાંથી નથી આવતી.

કેટલીક ઋતુઓ આપણે પોતે જ ઊગાડવી પડે છે.

કાવ્યાએ બારી ખોલી.

ઠંડી હવા અંદર આવી.

અને લાંબા સમય પછી તેને લાગ્યું—

આજે કદાચ વરસાદ નહીં પડે...

પણ આજનો દિવસ તો જરૂર વરસશે.

આ વર્ઝનમાં મને ખાસ કરીને છેલ્લી બે લાઈનો વાર્તાની ઓળખ બની શકે એવી લાગે છે. “છાપું” હવે માત્ર વરસાદની આગાહી વિશેની વાર્તા નથી રહેતી; તે આવતીકાલની રાહ જોવાને બદલે આજને જીવવાની વાત બની જાય છે.