લાઈબ્રેરી
પ્રોફાઈલ
કાઉન્ટડાઉન.
કાઉન્ટડાઉન.
કાઉન્ટડાઉન
સમય પાછળ જઈ રહ્યો હતો...
પણ દામિની પાસે આગળ વધવા સિવાય કોઈ રસ્તો નહોતો.
દિલ્હીના મહેરૌલી વિસ્તારમાં ઊભેલો કુતુબ મિનાર સદીઓથી ઇતિહાસ, સ્થાપત્ય અને અનેક રહસ્યોનો સાક્ષી રહ્યો હતો.
લાલ રેતીના પથ્થરોમાં ઊભેલો એ વિશાળ મિનાર દિવસના અજવાળામાં જેટલો ભવ્ય લાગતો હતો, એટલો જ રાત્રિના અંધકારમાં ભેદી બની જતો.
મિનારની અંદર જતી સાંકડી, ગોળાકાર સીડીઓ તેની સૌથી રહસ્યમય બાબતોમાંની એક હતી.
અજીબ વાત એ કે તેની સીડીઓ ઘડિયાળના કાંટાની દિશાની વિરુદ્ધ—એન્ટી-ક્લોકવાઇઝ—ઉપર ચડતી હતી.
પણ કોઈને ખબર નહોતી કે સદીઓથી એ ઊંધી દિશામાં ફરતી સીડીઓ માત્ર ઉપર જતી નહોતી...
કોઈ ચોક્કસ રાત્રીની પળે, એ સીડી ના પગથિયાં સમયને પણ પાછળ લઈ જતા હતાં .
---
દામિની એક યુવાન ઇતિહાસકાર હતી.
પરંતુ સામાન્ય ઇતિહાસકારોથી તે થોડી અલગ હતી.
તે પ્રાચીન ઇમારતો સાથે જોડાયેલી રહસ્યમય ઘટનાઓનો અભ્યાસ કરતી હતી. ભૂત, આત્મા કે અંધશ્રદ્ધા પર તેને વિશ્વાસ નહોતો.
તેનું માનવું હતું કે દરેક રહસ્ય પાછળ કોઈક તર્ક છુપાયેલો હોય છે.
કુતુબ મિનારની સીડીઓ તેને વર્ષોથી આકર્ષતી હતી.
ખાસ કરીને એક સવાલ તેને સતત સતાવતો હતો—
શા માટે આ સીડીઓ એન્ટી-ક્લોકવાઇઝ છે?
અને જો કોઈ વસ્તુ સતત ઘડિયાળની દિશાની વિરુદ્ધ ફરતી રહે, તો શું તે માત્ર દિશા બદલે છે...
કે પછી સમય પણ?
આ સવાલનો જવાબ મેળવવા માટે દામિનીએ અનેક જૂના દસ્તાવેજો શોધ્યા હતા.
એક જૂની ફારસી નોંધમાં તેને માત્ર એક જ વાક્ય મળ્યું હતું—
“જે ઊંધી સીડીઓ પર સમય શોધવા ચડશે, તે સમયની રેખા ઠેકી બહાર ઉતરશે.”
આ વાક્યે દામિનીને ચોંકાવી દીધી હતી.
તેણે નક્કી કર્યું.
તેને મિનારની અંદર જવું જ હતું.
---
એ રાત સામાન્ય રાત નહોતી.
તે રાતે પૂર્ણ ચંદ્રગ્રહણ હતું, સને શરદ પૂનમ પણ હતી..
શરદપૂનમનો ચંદ્ર ધીમે ધીમે પૃથ્વીના કાળા પડછાયામાં સમાઈ રહ્યો હતો.
દામિનીએ પુરાતત્ત્વ વિભાગના એક અધિકારી સાથે ગુપ્ત વ્યવસ્થા કરી હતી .
મોટી રકમના બદલામાં તેને માત્ર બે કલાક માટે મિનારની અંદર જવાની મંજૂરી મળી.
રાત્રે બરાબર ૧૧:૫૫ વાગ્યે મિનારનો જૂનો લોખંડનો દરવાજો ખોલવામાં આવ્યો.
કૂંચો ફર્યો.
કરરરર...
ભારે દરવાજો ધીમે ધીમે ખુલ્યો.
દામિનીએ ટોર્ચ ચાલુ કરી.
એક ક્ષણ માટે તેણે પાછળ જોયું.
અધિકારી બહાર ઊભો હતો.
“બે કલાક,” તેણે ધીમા અવાજે કહ્યું.
દામિનીએ માથું હલાવ્યું.
“મને ખબર છે.”
તે અંદર પ્રવેશી.
દરવાજો તેની પાછળ બંધ થયો.
ધડામ!
અને તરત જ બહારથી તાળું વાગ્યું.
દામિનીએ હાથઘડિયાળ તરફ જોયું.
૧૨:૦૦ AM.
તેના ચહેરા પર સ્મિત આવ્યું.
“હવે શરૂ થાય છે.”
તે પહેલી સીડી પર પગ મૂક્યો.
પછી બીજી.
પછી ત્રીજી.
અને તે એન્ટી-ક્લોકવાઇઝ ગોળ ફરતી સીડીઓ પર ઉપર ચડવા લાગી.
---
પ્રથમ ૧૦૦ સીડીઓ
શરૂઆતમાં બધું સામાન્ય હતું.
માત્ર તેના પગલાંનો અવાજ—
ઠક... ઠક... ઠક...
થોડા સમય પછી તેને લાગ્યું કે મિનારની અંદરની હવા બદલાઈ રહી છે.
હવા ગરમ થતી જતી હતી.
શ્વાસ લેવામાં થોડો ભાર અનુભવાતો હતો.
દામિનીએ પોતાની ઘડિયાળ તરફ જોયું.
અચાનક—
બીપ!
તે અટકી ગઈ.
ઘડિયાળમાં સેકન્ડનો કાંટો આગળ વધવાને બદલે પાછળ સરક્યો.
એક સેકન્ડ.
બે સેકન્ડ.
પછી—
પાંચ સેકન્ડ પાછળ.
દામિનીએ આંખો ઝીણી કરી.
“આ શું...?”
તેણે ઘડિયાળ ઉતારીને હાથમાં લીધી.
ડિજિટલ સ્ક્રીન પર સમય હતો—
૧૧:૫૫ PM.
તેનો શ્વાસ અટકી ગયો.
થોડી ક્ષણ પહેલાં ૧૨:૦૦ વાગ્યા હતા.
હવે સમય પાંચ મિનિટ પાછળ ગયો હતો.
“બેટરીની સમસ્યા હશે.”
તેણે પોતાને સમજાવ્યું.
પરંતુ ઘડિયાળ ફરી બીપ કરી.
૧૧:૫૦ PM.
દામિનીના ચહેરા પરથી હાસ્ય ગાયબ થઈ ગયું.
તેણે ઉપર જોયું.
સીડીઓ એ જ રીતે એન્ટી-ક્લોકવાઇઝ ઉપર જઈ રહી હતી.
તેને અચાનક સમજાયું—
સીડીઓ અને ઘડિયાળ એક જ દિશામાં ચાલી રહ્યાં હતાં.
પરંતુ એ દિશા હતી...
સમયની વિરુદ્ધ દિશા.
---
બીજી ૧૫૦ સીડીઓ
દામિનીએ ચડવાનું ચાલુ રાખ્યું.
૧૧:૪૫...
૧૧:૪૦...
૧૧:૩૦...
દરેક થોડા પગથિયાં પછી ઘડિયાળ પાંચ-દસ મિનિટ પાછળ જતી.
અને તેની સાથે મિનાર પણ બદલાતો ગયો.
દીવાલો પરની જૂની ઈંટો જાણે જીવંત થઈ ગઈ.
એક જગ્યાએ દીવાલમાંથી ભેજ ટપક્યો.
દામિનીએ ટોર્ચ ત્યાં ફેરવી.
પાણી નહોતું.
લોહી હતું.
લાલ ટીપું દીવાલ પરથી નીચે સરક્યું.
દામિની પાછળ ખસી ગઈ.
ત્યારે નીચે ક્યાંકથી ઘોડાના દોડવાના અવાજ આવ્યા.
ધડધડધડધડ...
પછી તલવારો અથડાઈ.
છણનનન!
કોઈક ચીસ્યું.
પછી બીજી ચીસ.
પછી અનેક અવાજો.
દામિનીએ કાન બંધ કરી દીધાં.
પણ અવાજો બંધ થયા નહીં.
તેને સમજાયું—
આ વર્તમાનના અવાજો નહોતા.
આ અવાજો સદીઓ જૂના હતા.
મિનાર જે યુગોનો સાક્ષી રહ્યો હતો, તે યુગોના દબાયેલા અવાજો જાણે ફરી જીવંત થઈ રહ્યા હતા.
દામિનીએ ઘડિયાળ તરફ જોયું.
૧૧:૦૦ PM.
તેના શરીરમાં ઠંડી લહેર દોડી ગઈ.
“આ શક્ય નથી...”
તે પાછળ વળી.
તે નીચે ઉતરવા લાગી.
એક પગથિયું.
બીજું.
ત્રીજું.
પણ અચાનક તેની ટોર્ચનો પ્રકાશ નીચે પડ્યો...
અને દામિની સ્થિર થઈ ગઈ.
સીડીઓ ગાયબ થઈ ગઈ હતી.
તેની નીચે અનંત કાળો ખાડો હતો.
કોઈ અંત નહોતો.
કોઈ તળિયું નહોતું.
માત્ર અંધકાર.
દામિની ધ્રૂજી ઊઠી.
હવે તેની પાસે એક જ રસ્તો હતો.
ઉપર.
---
કાઉન્ટડાઉન
દામિની ઝડપથી ઉપર ચડવા લાગી.
ઘડિયાળ હવે ઝડપથી પાછળ જતી હતી.
૧૦:૦૦ PM...
૯:૦૦ PM...
૮:૦૦ PM...
અચાનક મિનારની અંદરથી બાળકોના રડવાના અવાજો સંભળાયા.
“મમ્મી...!”
“મને બચાવો...!”
દામિની અટકી ગઈ.
આ અવાજો ઓળખી શકાય એવા નહોતા.
પરંતુ તેમાં એવો ભય હતો કે તેના પગ કંપી ઊઠ્યા.
દીવાલો પર હવે પડછાયાઓ દેખાવા લાગ્યા.
કોઈક માણસનો.
કોઈક સ્ત્રીનો.
કોઈ બાળકનો.
પણ જ્યારે દામિની ટોર્ચ ફેરવતી—
ત્યાં કોઈ નહોતું.
એક ક્ષણે તેને લાગ્યું કે કોઈક તેની પાછળ ઊભું છે.
તે ધીમેથી પાછળ ફરી.
કંઈ નહોતું.
પછી—
કોઈક ઠંડા હાથએ તેનો પગ પકડી લીધો.
“આઆઆ!”
દામિની ચીસ પાડી.
તે નીચે પડી જતાં જ બચી.
ટોર્ચ હાથમાંથી છૂટી ગઈ.
અંધકારમાં તેને માત્ર એક કાળો હાથ દેખાયો.
તેના પગની ઘૂંટી પકડીને ધીમે ધીમે તેને નીચે ખેંચતો હતો.
દામિનીએ પૂરી તાકાતથી પગ ઝટક્યો.
હાથ છૂટી ગયો.
તે દોડતી ઉપર ગઈ.
અને ઘડિયાળ તરફ જોયું.
સ્ક્રીન પર હવે કલાક નહોતો.
તેમાં વર્ષ દેખાતું હતું.
૧૯૮૧
દામિનીના હોશ ઊડી ગયા.
“ના...”
થોડી જ ક્ષણોમાં—
૧૩૦૦
પછી—
૧૧૯૨
ઘડિયાળ હવે કલાકો કે મિનિટો પાછળ નહોતી જતી.
તે સદીઓ પાછળ દોડી રહી હતી.
---
દામિનીની સામે મિનારની દીવાલો ધીમે ધીમે બદલાવા લાગી.
આધુનિક સમયની ઓળખ ગાયબ થતી ગઈ.
પથ્થરો પર નવા નિશાન દેખાવા લાગ્યા.
હવા ભારે બની ગઈ.
એક અજાણી ગંધ તેની નાકમાં ઘૂસી.
ધુમાડો.
ધૂપ.
માટી.
અને ક્યાંકથી આવતી સળગેલા માંસ જેવી અસહ્ય દુર્ગંધ.
દામિનીને સમજાઈ ગયું—
તે ભૂતકાળમાં પ્રવેશી રહી હતી.
તેના પગલાં હવે માત્ર સીડીઓ પર નહોતા.
તે સમયના કાળચક્રમાં પગ મૂકી રહી હતી.
---
અંતિમ માળ
દામિની આખરે મિનારના સૌથી ઉપરના ભાગે પહોંચી.
તેનો શ્વાસ ફૂલી રહ્યો હતો.
ઘડિયાળ હવે એટલી ઝડપથી પાછળ દોડી રહી હતી કે સેકન્ડનો કાંટો દેખાતો જ નહોતો.
તેના હાથમાં ઘડિયાળ ગરમ થઈ ગઈ.
ધાતુમાંથી ધુમાડો નીકળવા લાગ્યો.
સ્ક્રીન પર માત્ર એક સંખ્યા ચમકી રહી હતી—
૦૦:૦૦
દામિની સમજી ગઈ.
આ કાઉન્ટડાઉન હતું.
જો ઘડિયાળ શૂન્ય સુધી પહોંચી જાય
તો કદાચ તે માત્ર ભૂતકાળમાં નહીં જાય...
તેનું વર્તમાન અસ્તિત્વ જ સમાપ્ત થઈ જશે.
દામિનીએ ઘડિયાળ હાથમાંથી ઉતારી.
તેને એક ક્ષણ માટે પોતાની સામે રાખી.
પછી નીચે જોયું.
મિનારની ઊંચાઈ પરથી દિલ્હીનું આખું શહેર અંધકારમાં ડૂબેલું હતું.
ચંદ્રગ્રહણ ધીમે ધીમે પૂર્ણ થવા તરફ હતું.
તેની પાસે વિચારવાનો સમય નહોતો.
તેણે ઘડિયાળને બાલકનીની બહાર ફેંકી દીધી.
છન્ન્નાક!
ઘડિયાળ નીચે પથ્થર સાથે અથડાઈ.
અને એ જ ક્ષણે—
ભૂમ્મ્મ્મ!
મિનાર આખો ધ્રૂજી ઊઠ્યો.
આકાશમાં વીજળી કડકી.
દામિનીએ આંખો બંધ કરી.
તેને એક જ અવાજ સંભળાયો—
ટિક...
ટોક...
ટિક...
ટોક...
પછી બધું અંધારું થઈ ગયું.
---
બીજી સવાર
સવારે બરાબર છ વાગ્યે પુરાતત્ત્વ વિભાગનો ગાર્ડ મિનારનો દરવાજો ખોલવા આવ્યો.
જૂનું તાળું ખોલ્યું.
દરવાજો ધીમે ધીમે ખુલ્યો.
“મેડમ?”
તેની નજર અંદર ગઈ.
કોઈ નહોતું.
દામિની નહોતી.
તે મિનારની અંદર ગયો.
થોડા પગથિયાં ચડ્યો.
પછી તેની નજર નીચે પડી.
સૌથી પહેલી સીડી પાસે એક તૂટેલી ઘડિયાળ પડી હતી.
ગાર્ડે તેને ઉઠાવી.
ઘડિયાળની સ્ક્રીન તૂટી ગઈ હતી.
પણ કાંટા હજુ ચાલી રહ્યા હતા.
ગાર્ડે ધ્યાનથી જોયું.
સમય નહોતો.
ત્યાં માત્ર એક વર્ષ અટકેલું હતું—
૧૧૯૨ AD
---
દામિની ક્યારેય પાછી આવી નહીં.
સરકારી રેકોર્ડમાં એ રાત્રે એક યુવતી ગુમ થયાની નોંધ થઈ.
ઘણા લોકોએ શોધ કરી.
મિનારની આસપાસ તપાસ થઈ.
પણ દામિનીનો કોઈ પત્તો મળ્યો નહીં.
ઘડિયાળને પણ પુરાવા તરીકે સાચવી રાખવામાં આવી.
પરંતુ થોડા દિવસો પછી જ્યારે અધિકારીઓએ તેને ફરી તપાસી—
ઘડિયાળ ગાયબ હતી.
અને તેના સ્થાને માત્ર એક નાનકડો પથ્થર પડ્યો હતો.
તે પથ્થર પર તાજું ખોદાયેલું એક વાક્ય હતું—
“કાઉન્ટડાઉન ક્યારેય સમાપ્ત થતું નથી.”
---
આજે પણ એવું કહેવાય છે કે શ્રદપૂનમે થતાં ચંદ્રગ્રહણની રાત્રે કુતુબ મિનારની આસપાસ શાંતિથી ઊભા રહો...
તો ક્યારેક અંદરથી સીડીઓ પર કોઈના પગલાં સંભળાય છે.
ઠક...
ઠક...
ઠક...
પછી એક સ્ત્રીનો ધીમો અવાજ—
“સમય કેટલો થયો?”
અને ત્યારબાદ...
ટિક...
ટોક...
ટિક...
ટોક...
પણ આ ઘડિયાળનો અવાજ સામાન્ય રીતે આગળ નથી વધતો.
તે પાછળ જાય છે.
અને જો કોઈ એ અવાજને ધ્યાનથી સાંભળે...
તો છેલ્લે માત્ર એક સંખ્યા સંભળાય છે—
૧૧૯૨...
અને ત્યાર પછી અંધકારમાં દામિનીનો અવાજ આવે છે—
“હજુ કાઉન્ટડાઉન પૂરું થયું નથી..."
ડિસ્કલેમર:~
આ વાર્તા સંપૂર્ણપણે કાલ્પનિક છે. કુતુબ મિનાર અને ઇતિહાસ માત્ર વાર્તાની પૃષ્ઠભૂમિ છે. અહીં દર્શાવાયેલા સમય-પ્રવાસ, અદૃશ્ય શક્તિઓ અને ભયાનક ઘટનાઓનો વાસ્તવિકતા સાથે કોઈ સંબંધ નથી.
પરંતુ... જો ક્યારેક રાત્રે કુતુબ મિનારની અંદરથી ઊંધો ટિક-ટોક સંભળાય... તો કદાચ આ માત્ર વાર્તા ન હોય!
કલ્પેશ પટેલ ©
