આકાશ

અંજાર શહેરમાં સાંજનો સુરજ આથમવાની તૈયારીમાં હતો. સુરેશભાઈ પોતાના ઘરની અગાસી પર ઊભા રહીને સામેના ઘરનું આકાશ જોઈ રહ્યા હતા.
સામેના ઘરનું આકાશ એટલે મીતાબેનનું આંગણું અને એમની અગાસી.
સુરેશભાઈના પક્ષે આકાશ શાંત, થોડું એકલું અને અંધારા તરફ સરકતું લાગતું હતું. પણ પાડોશના એ જ આકાશમાં એક અલગ જ રોનક હતી. ત્યાં રંગબેરંગી પતંગો ઊડી રહી હતી, પક્ષીઓનો કલરવ હતો અને નાના બાળકોના હાસ્યનો ગુંજારવ હતો. મીતાબેન તુલસી ક્યારે દીવો મૂકીને, તેઓ આકાશ તરફ જોઈ બે હાથ જોડી રહ્યા હતા.
"આપણે એક જ આકાશ નીચે રહીએ છીએ," સુરેશભાઈએ મનોમન વિચાર્યું, "છતાં એનું આકાશ કેટલું ખુશખુશાલ છે અને મારું કેટલું ખાલી!"
એ જ ક્ષણે, મીતાબેનના નાના દીકરાની નજર સુરેશભાઈ પર પડી. એણે ઉપર આકાશ તરફ હાથ ઊંચો કરીને બૂમ પાડી, "સુરેશકાકા! જુઓ, આજે સંધ્યાનો રંગ કેવો સરસ ગુલાબી થયો છે! ઉપર આવો ને, આપણે સાથે મળીને તારાઓ ગણીએ!"
સુરેશભાઈના ચહેરા પર એક મીઠું સ્મિત આવી ગયું. એમણે જોયું કે સામેના આકાશનો એ ગુલાબી રંગ ધીમે ધીમે એમની પોતાની અગાસી સુધી પણ પથરાઈ રહ્યો હતો.
એમને સમજાઈ ગયું કે પાડોશનું આકાશ અલગ નથી હોતું; જો આપણે મનનો દરવાજો ખોલીએ, તો પડોશીના આકાશની ચાંદની પણ આપણા ઘરને અજવાળી શકે છે.