પ્રતિતી માની

શું પ્રતિતી કરાવું હું આપને માની,

ના વ્યક્તિત્વ ના છબી એની છાની.

સવારથી સાંજ સુધી ન પગવાળી બેસવું !

એમ જવાબદારી સાચવે એ પોતાની.

લાગણીની લહેરમાં ડૂબ્યા કરું હું એના,

પછી આશ જાગે એનો ખોળો ખુંદવાની.

ભુલું જન્મારો હું એણે ના ભુલી શકું,

મને જેણે શીખવ્યું ચાલતા, આંગળી રે ઝાલી.