મૌન જેવું બસ હવે વર્તાય છે

મૌન જેવું બસ હવે વર્તાય છે,

બે શબદ ક્યાં બોલવાના થાય છે.

અંતરે પલતી વફાની આરજુ,

રુહ કિંતુ દર બદર ભટકાય છે.

આંખડી દીદાની પ્યાસી બની,

ચાહ ભીની ભાવના છલકાય છે.

ભીતરે રાચે મિલનની ચાહના.

દુરથી મનમાં હજું મલકાય છે.

પગ રવોની રણઝણાહટ ગુંજતી

ને નજરથી ના કશું દેખાય છે.

આયખું જેના ભરોસે રાચતું,

એજ વાતે મન ભલું રીબાય છે.

સાથ માસૂમ પામવા આશા રહી,

પણ જગતમાં ક્યાં ચહેલું થાય છે.